Aktywność

Najbardziej bondowy z Craigowych. Jest Aston, parę dobrych tekstów, akcji i jej zwrotów, ale finał po kraterze i grzebanie w przeszłości antagonistów daremne.

notka dla wrażliwców: Choć opis wspomina filmiki oglądane przez bohatera, daleko im do snuffu. Gore w filmie przybiera formę bardziej abstrakcyjną.

Medialna zbrodnia, medialne śledztwo, a w tle rozpad małżeństwa i nazbyt przesadnie wyrachowany plan. Świetnie napisany

Świetna muzyka! Wśród wykorzystanych utworów m.in. ""Don’t worry (be happy)" performed by: Lemmy’s singing fish" :D

8- // Bardziej komediodramat, niż komedia. Pan Whiskers zaprawdę demoniczny

Zmitologizowana opowieść mrocznego barda o jego muzyce i o sobie samym. Świetnie wyreżyserowana i równie hipnotyzująca co jego ballady.

Choć rodowód musicalu jest disneyowski, przez dualizm moralny postaci i finał daleki od happyendu adresatami musicalu powinny być starsze dzieci.

Klimatyczny gotycki horror z efektowną posiadłością i wizualizacją duchów. Fabuła jest prosta, klarowna i niestety dość łatwa do przejrzenia. Status duchów również zbyt wcześnie ujawniony.

Zaczyna się bardzo obiecująco, ale sklecony pospiesznie finał i wątki komputerowe trochę rażą. Plus za powrót prologów Fronczewskiego i Markowskiego w czołówce.

Niezbyt wnikliwy zapis ciekawego i niegłupiego wydarzenia artystycznego oraz niekiedy dziwnych reakcji na nie.