Ekipa filmowa miała bardzo ograniczony budżet, przez co nie było ich stać na oficjalne, niezwykle drogie pozwolenia na realizację zdjęć w wielu kultowych miejscach Nowego Jorku. Znaczna część scen na Manhattanie była kręcona z ukrytej kamery lub z ręki, z gotowością do natychmiastowego zwinięcia planu w razie pojawienia się nowojorskiej policji (NYPD). Aktorzy musieli wtapiać się w prawdziwy tłum przechodniów.

Rola bezwzględnego bossa mafii i ojca Sary była dla Marka Perepeczki ogromnym przełomem. Aktor przez całe lata 80. przebywał na emigracji w Australii, a po powrocie do Polski reżyserzy o nim zapomnieli – Maciej Ślesicki jako jeden z nielicznych dał mu wielką szansę rozliczenia się z dawnym wizerunkiem.

Przy produkcji filmu pracował Krzysztof Kotowski – jeden z najbardziej znanych i zasłużonych polskich kaskaderów (kojarzony m.in. z kultowej sceny upadku z dachu w Alternatywach 4). Pamiętnik znaleziony w garbie był jednym z ostatnich filmów w jego bogatej karierze przed tragiczną śmiercią na innym planie filmowym pod koniec 1993 roku.

Twórcy filmu nie mogli liczyć na oficjalne wsparcie Wojska Polskiego. Dowództwo uważało, że film szkaluje wizerunek armii, pokazując brutalną falę. Statystami byli więc głównie cywile oraz studenci przebrani w mundury.

W całym filmie ani razu nie pada określenie „Milicja Obywatelska” ani „milicjant”. Zamiast tego bohaterowie używają uniwersalnych i zachodnich określeń, takich jak „glina” czy „policja”.

W filmie wykorzystano grafiki Brunona Schulza, a także zacytowano fragmenty jego utworów.

Choć film powstawał w trudnych ekonomicznie latach 80., studio TOR nie oszczędzało na realiach epoki. Do pracy przy filmie zatrudniono niespotykaną jak na tamte czasy liczbę ekspertów. Na planie stale obecni byli historycy, znawcy protokołu dyplomatycznego, eksperci od dawnych obyczajów dworskich oraz specjaliści od antycznej broni i powozów.

Taśma filmowa mierzyła 256 metrów.

Gdy polskie władze komunistyczne zmusiły komitet do wycofania filmu z oscarowego wyścigu, w Hollywood wybuchł skandal. Amerykańscy filmowcy i krytycy głośno protestowali przeciwko politycznemu blokowaniu dzieła Wajdy, co paradoksalnie przyniosło produkcji jeszcze większy rozgłos.

Dla wielu widzów zaskoczeniem jest fakt, że tak mroczny, surowy kryminał nakręcił Roman Załuski. Reżyser ten zapisał się później w historii polskiej popkultury jako niekwestionowany król lekkich komedii, tworząc takie hity jak Kogel-mogel, Galimatias czy Och, Karol.

W pewnym momencie farmerzy przywiązują butelkę do gruszy i wbijają w nią małą gałązkę z kwiatem w środku. Robią to tak, aby po kilku miesiącach w butelce znalazła się pełnowymiarowa gruszka, zdecydowanie za duża, by umieścić ją w butelce w standardowy sposób. Jeden z farmerów używa jej do produkcji napoju alkoholowego o smaku gruszki, z gruszką w środku. Butelka, gruszka i napój pojawiają się pod koniec filmu, gdy dwaj farmerzy i Sandrine piją razem drinka.

Dla Agnieszki Dygant rola "Niani" (która ewoluuje w bezwzględną szefową gangu) była kluczowym momentem kariery. Aktorka chciała za wszelką cenę zerwać z wizerunkiem sympatycznej "Niani Frani" z popularnego serialu TVN. Poprosiła reżysera o postać maksymalnie mroczną i wulgarną.

Serial został wspomniany w powieści „Drugie życie mojej matki” Magdy Louis.

Film okazał się ogromnym hitem frekwencyjnym i stał się jednym z trzech najchętniej oglądanych polskich tytułów w kinach w 2019 roku, przyciągając przed ekrany ponad 1,4 miliona widzów.

Reżyser nakręcił ten film, opierając się częściowo na własnych, młodzieńczych wspomnieniach z czasów II wojny światowej.