Ciekawostki filmowe

Przez wiele lat film był trudno dostępny, ale dzięki archiwom studia 20th Century Fox został zachowany i odrestaurowany dla współczesnych widzów.

W listopadzie 2024 roku prestiżowe wydawnictwo The Criterion Collection wydało nową, zrekonstruowaną wersję filmu w formacie 4K UHD. Dzięki cyfrowej renowacji po raz pierwszy od 1932 roku można zobaczyć detale scenografii i gry aktorskiej, które wcześniej były zatarte na starych kopiach.

Na potrzeby filmu zużyto ponad 300 tysięcy stóp taśmy filmowej, z czego w ostatecznej wersji (trwającej ok. 90 minut) wykorzystano zaledwie ułamek. Lloyd potrafił powtarzać prosty upadek 50 razy, aż uznał, że jest „wystarczająco zabawny”.

Mimo że był to film dźwiękowy, na planie wciąż obecna była orkiestra grająca między ujęciami, aby wprawić aktorów w odpowiedni, romantyczno-tragiczny nastrój – był to relikt z czasów kina niemego, który Borzage uwielbiał.

Film stał się gigantycznym hitem w prestiżowym kinie Roxy Theatre, gdzie zarobił rekordowe kwoty w pierwszym tygodniu wyświetlania, co ostatecznie potwierdziło, że Will Rogers jest „najbardziej dochodową twarzą” wytwórni Fox.

Will Rogers przemycił do filmu wiele nazwisk swoich realnych przyjaciół i nazw miejsc z Claremore w Oklahomie. Dzięki temu lokalni mieszkańcy jego rodzinnych stron chodzili na film po kilka razy, by wyłapać te „prywatne” pozdrowienia od gwiazdora.

Tytuł filmu w niektórych krajach zmieniano tak, by kojarzył się z poprzednim hitem tej samej ekipy – 7th Heaven. Wierzono, że samo nazwisko Borzage i twarze Gaynor/Farrella gwarantują sukces kasowy bez względu na tytuł.

Przez lata jedyną kompletną wersją filmu była ta przechowywana w Museum of Modern Art (MoMA). Dopiero niedawno przeprowadzono cyfrową rekonstrukcję opartą na jedynej ocalałej kopii nitro, przywracając filmowi jego pełną długość 121 minut.

Podczas prac nad współczesną rekonstrukcją filmu odkryto „dodatkową” scenę, która nie zachowała się w amerykańskich archiwach. Znaleziono ją w dokumentach szwedzkiej cenzury – ukazuje ona Rosalee (Mary Duncan) w sposób niezwykle śmiały próbującą uwieść Allena Johna.

Nazwa drużyn sportowych University of California, Santa Barbara – The Gauchos – została przyjęta właśnie na cześć tego filmu i roli Fairbanksa.

Mary Pickford spędziła w montażowni rekordowe 14 godzin dziennie przez kilka tygodni. Była tak zdeterminowana, by film miał odpowiednie tempo, że osobiście wycinała klatki filmu, co było wówczas zajęciem typowo technicznym, a nie gwiazdorskim.

Steven Spielberg przyznał, że sposób, w jaki Fairbanks przeskakuje przez barierki i porusza się w ciasnych przestrzeniach statku, zainspirował choreografię walk Indiany Jonesa na statku Bantu Wind.

Aktor Richard Travers (grający księcia Siergieja) musiał przechodzić wielogodzinną charakteryzację, aby wiarygodnie postarzeć się o 18 lat między prologiem filmu a jego główną częścią. Był to jeden z wczesnych przykładów tak zaawansowanego makijażu „starczego” w kinie niemym.

Film umieszczony był na 1 rolce filmowej.

Kariera Minter zakończyła się nagle kilka lat później w wyniku niewyjaśnionego do dziś morderstwa reżysera Williama Desmonda Taylora. Skandal ten był tak ogromny, że aktorka nigdy nie wróciła na ekran, mimo wielu propozycji