Oniryczny obraz szpitala dla umysłowo chorych na północnym wschodzie Rosji. Przybytek mieści się pośród lasów, w starych, drewnianych zabudowaniach. Tajemniczą atmosferę tego zacisza raz na jakiś czas przerywa odgłos nadchodzącej burzy oraz trudne do rozszyfrowania urywki rozmów. W tym krótkim studium jednego miejsca reżyser do perfekcji doprowadził sztukę dedramatyzacji, obserwując z dystansu życie umysłowo chorych. Impresjonistyczna plastyka zdjęć i oszczędny montaż potęgują wrażenie, że w przytułku czas zatrzymał się dawno temu.