Chyba każdy z nas czuje się czasem jak kosmita. Kiedy rzeczywistość staje się trudna do zniesienia, ludzie często uciekają w świat własnej imaginacji. W skrajnych przypadkach dochodzi nawet do całkowitego zerwania ze światem realnym, wtedy pomóc może tylko hospitalizacja. Co jednak zrobić z facetem, który nie dość że jest przekonany o swoim nieziemskim pochodzeniu, to jeszcze traktuje to jako coś zupełnie naturalnego, wręcz normalnego? Z takim właśnie przypadkiem musi zmierzyć się dr. Mark Powell (JEFF BRIDGES), wybitny psychiatra, trochę znudzony "szaloną monotonią" swojej codziennej praktyki. Prot (KEVIN SPACEY), bo tak każe o sobie mówić ów pacjent, twierdzi, a właściwie wie, że jest kosmitą. Jak sam mówi, jego rodzinny dom to oddalona o tysiąc lat świetlnych planeta K-PAX, na której życie wygląda zupełnie inaczej niż u nas. Na początku dr. Powell podchodzi do niego, jak do kolejnego "świra", jednak z czasem ze zdziwieniem odkrywa, że w tym co mówi Prot rzeczywiście może być trochę prawdy. Poza tym nie maskowana odmienność tego niezwykłego "człowieka" zaczyna znakomicie wpływać na innych pacjentów szpitala psychiatrycznego. Jego spokój, to, jak rozmawia z ludźmi; często czyni więcej dobrego niż lata terapii. Jednak wszystko co piękne, kiedyś musi się skończyć. Prot twierdzi, że zanim skończy się lato, będzie musiał powrócić na swoją planetę... opis dystrybutora
odświerzyłemn sobie ten film po prawie 10 latach… – …i muszę przyznać, że w ogóle się nie zestarzał – tego typu filmy są ponadczasowe. Ponownie obejrzałem go z wielkim zaciekawieniem i bez odrywania oczu od telewizora. Ocena 9/10
Jak byś nie zwrócił uwagi to już cała dekada minęła od tamtej pory…Nie wiem jak Ty ale ja filmy oglądam na bieżąco i obecnie mam na rozkładówce repertuar na rok 2011r, który pod każdym względem różni się od filmów z rocznika 2001. Jak by na to nie patrzeć to duża część a może nawet większość filmów z początku naszego millenium jest wielce przestarzała i na dzień dzisiejszy nieaktualna.
Ogólne
Czy wiesz, że?
Pozostałe
"Eh, ludzie. Aż trudno uwierzyć, że wciąż istniejecie." – Piękno-smutna opowieść o ucieczce od bólu i powrocie do domu… "A teraz wybacz, czeka na mnie promyk światła…"