Everyday

Film przedstawia dzień z życia pracowników miejskich, koncentrując się na nużących i zmechanizowanych zadaniach biurowych. Richter wykorzystuje powtarzające się ujęcia i ciągłe pokazywanie zegara biurowego, aby podkreślić niewolniczą rutynę i upływ czasu. Narastające tempo edycji sugeruje wewnętrzne napięcie wynikające z tej monotonii. Jedyną przerwą od rutyny jest scena lunchu, przedstawiona techniką animacji poklatkowej, gdzie jedzenie "tańczy" na talerzu. Ten zabieg, w którym nieożywione przedmioty ożywają, symbolizuje stłumione pragnienia pracowników do ucieczki od codzienności. Pod koniec filmu te same ujęcia są powtarzane w szybszym tempie, co wzmacnia przesłanie, że każdy dzień jest taki sam. Jankes