Krótkometrażowy 1929

Luis Buñuel i Salvador Dalí prezentują dziwaczne, surrealistyczne obrazy, m.in. rozcięcie oka kobiety.

Kiedy Kota Toma nie ma w domu, Miki, Minnie i grupa psotnych myszek przejmują jego mieszkanie i zabawiają się, korzystając z różnych muzycznych uciech. Miki i Minnie tańczą, skacząc po klawiszach pianina, używają krążka sera szwajcarskiego jako taśmy do pianina i znajdują nowy, pomysłowy sposób na odtwarzanie płyt gramofonowych.

Myszka Minnie musi wybierać między dwoma partnerami do tańca, podczas gdy niezdarny Miki rywalizuje z bardziej doświadczonym Pete'em o jej miłe towarzystwo. Miki używa balonów, by lżej stąpać, ale zostaje na tym przyłapany i jego plan kończy się fiaskiem.

O północy w mrocznej, cmentarnej scenerii, zilustrowanej preludium w wykonaniu przelatujących nietoperzy, wycia psów do księżyca i odgłosów walki dwóch kocurów, odbywa się makabryczno-groteskowy taniec kwartetu złożonego z czterech szkieletów, w którym okazują się zręcznymi i umiejętnymi tancerzami. Pląsy trwają aż do świtu zapowiedzianego przez pianie koguta, które zmusza tancerzy do powrotu do swych grobów.

Fabuła filmu przedstawia losy dwóch mężczyzn (Stan Laurel, Oliver Hardy), którzy trafiają do obozu więziennego po udziale w bójce. Bohaterowie zostają przydzieleni do ciężkich prac przy kopaniu rowów pod nadzorem surowych strażników (James Finlayson). Akcja koncentruje się na serii niefortunnych zdarzeń wywołanych niezdarnością osadzonych, co prowadzi do licznych konfrontacji z innymi więźniami oraz personelem placówki. Sytuację komplikuje wizyta gubernatora (Tiny Sandford), podczas której dochodzi do eskalacji chaosu w obozowej kuchni. Wydarzenia skupiają się na próbach zachowania dyscypliny w obliczu narastającego zamieszania wywołanego przez protagonistów.

Szukając schronienia przed potężną burzą, Myszka Miki trafia do opuszczonego domu.

W tym wczesnym, czarno-białym filmie krótkometrażowym myszka Miki i jego przyjaciele – inni mieszkańcy podwórza – organizują występ, który zawiera taneczny popis kaczek, operowy śpiew świnki Patrycji oraz inne atrakcje. Między innymi, Miki akompaniuje na pianinie, tańczy i śpiewa piosenkę „Minnie's Yoo Hoo” we własnej aranżacji.

Stanley i Oliver adoptują zbiegłą kozę.

Fabuła filmu przedstawia dwóch muzyków (Stan Laurel, Oliver Hardy), którzy podróżują pociągiem na zaplanowany występ w Pottsville. Mężczyźni usiłują odnaleźć swoje miejsca w wagonie sypialnym, co prowadzi do licznych konfliktów z pozostałymi pasażerami oraz konduktorem (Silas D. Wilcox). Akcja koncentruje się na fizycznych trudnościach bohaterów związanych z próbą jednoczesnego przebierania się i zajmowania wąskiej kuszetki w jadącym składzie. Sytuację komplikuje fakt, że jeden z bohaterów gubi instrument muzyczny, a ich niezdarność wywołuje ogólne zamieszanie w całym wagonie.

Fabuła filmu przedstawia losy mężczyzny (Oliver Hardy), który zaprasza swojego przyjaciela (Stan Laurel) do domu na kolację, co wywołuje niezadowolenie jego żony (Mae Busch). Kobieta, zmęczona koniecznością obsługiwania gości męża, opuszcza mieszkanie, pozostawiając bohaterów samym sobie w kuchni. Mężczyźni podejmują próbę samodzielnego przygotowania posiłku, co prowadzi do serii niefortunnych zdarzeń, w tym problemów z obsługą kuchenki gazowej. Sytuację komplikuje interwencja sąsiadki (Thelma Todd), która próbuje pomóc bohaterom, oraz nagły powrót jej męża, zazdrosnego oficera policji (Edgar Kennedy). Akcja koncentruje się na wysiłkach mężczyzn zmierzających do ukrycia obecności kobiety w ich mieszkaniu i uniknięcia konfrontacji z funkcjonariuszem.