Recenzje

Park to kino dogryzające się nam do kości swoim realizmem, stawiające nas naprzeciwko życia młodych ludzi w postapokaliptycznej rzeczywistości, nie dając żadnej nadziei. przeczytaj recenzję

Bruno Dumont sam określa granicę własnej wyobraźni, a jest ona tak niewidoczna, jak widoczny jest wielki talent, dystans i chęć do eksperymentowania z gatunkami twórcy. Sama przyjemność! przeczytaj recenzję

Jestem Rosa to film, który traci dech bardzo szybko, a zanosi się na początku na obiecującą historię o przedefiniowaniu życia kobiety w kameralnej konwencji i pytanie o definicje wolności. przeczytaj recenzję

Kolski dalej preferuje opowiadania w konwencji quasi baśni o odszczepieńcach i znowu mu się to udaje, mimo kilku oczywistości. przeczytaj recenzję

Dzikie róże to historia, która w bardzo realistyczny sposób, z nerwem i dużą umiejętnością łączy kino piękne wizualnie z zaangażowanym społecznie. przeczytaj recenzję

To produkcja krzepiąca, ważna tematycznie, ale nie popadająca w patos czy proste rozdanie kart. przeczytaj recenzję

To kino, które daje wielkie nadzieje, bo niesie ze sobą spory konflikt moralny, jednak brakuje w nim emocji i tego ciężaru, na jaki film zasługuje. przeczytaj recenzję

Pokot to bardzo brawurowa i radykalna w opinii produkcja, której nie brakuje również farszu artystycznego, poetyckiego opowiadania (podania). przeczytaj recenzję

Ulrich znowu nie oszczędza widzów i w swojej surowej narracji, daje się ludziom i ich profesji samym zdemaskować. przeczytaj recenzję

Song to Song to poetycka historia o dotykaniu dna kosztem artystycznej satysfakcji. Chwilami zbyt proste i oczywiste, ale cały czas piękne i symboliczne. przeczytaj recenzję