FDB

Księżyc Jowisza — Niestety ryzykant łączenia gatunków w kinie, tym razem poszedł za daleko. Jest czytelny, pompatyczny, wszystkie jego przewidywalne zabiegi i niezgrabna fabuła są widoczne z tytułowego Jowisza. przeczytaj recenzję

Plan B — To krzepiące, ale nie zrobiona strategicznie pod okres walentynkowy historia ciepła, ale niedrażniąca swoją przewidywalnością, czy ugłaskaniem. przeczytaj recenzję

Czas mroku — Czas mroku to kino szczere wobec nas i piękne jednocześnie, mimo kilku oczywistości fabularnych. Nie ślini się na swojego bohatera, ale też nie krzyżuje. przeczytaj recenzję

Podatek od miłości — To kolejna polska komedia niemająca za wysokiego ilorazu inteligencji i skrojona pod konkretne reakcje. Czasami udaje się jej jednak rozbawić i wzbudzić inną reakcję z powodu świetnego aktorstwa. przeczytaj recenzję

60 kilo niczego — Domalewski ma doskonałe zacięcie społeczne i obserwuje z dużą wrażliwością świat nas otaczający. Jednak w 60 kilo niczego brakuje ciężaru, na który ważny i poważny temat zasługuje. przeczytaj recenzję

Najpiękniejsze fajerwerki ever — Najpiękniejsze fajerwerki ever to udana i elektryzująca wykonaniem oraz pomysłem, próba wysunięcia refleksji o współczesnym pokoleniu poprzez konfrontacje ich z sytuacją ekstremalną. przeczytaj recenzję

Miód dla dakini — To kino łączące ze sobą dwa inne kontynenty gatunkowe z wielką gracją i umiejętnością. Romantyzm porozumiewa się tutaj z romantyzmem i doświadczamy hipnozy ich kulturą. przeczytaj recenzję

Syn Królowej Śniegu — To kino niedające satysfakcji na żadnym poziomie, grające nieumiejętnie w realizm magiczny i połamane narracyjnie. Nie wywołuje żadnych emocji, czujemy temperaturę mroźną, jak w Królowej Śniegu. przeczytaj recenzję

Dusza i ciało — Dusza i ciało ma w sobie trud rzeczywistości, ale i ucieczkę od niej w sen, która i tak nie ułatwi bohaterom trudów relacji w świecie realnym ani ich potrzeby - i to wszystko jak współczesna baśń. przeczytaj recenzję

Blask — Naomi Kawase znowu przypomina o sztuce czujności i doświadczaniu świata zmysłami, bez pośpiechu, w artystycznej, nie artystowskiej formie, balansując na granicy baśni - przypowieści. przeczytaj recenzję