Esensja

9 Songs — Dziewięć koncertów. Dwoje kochanków. Jeden rok. Sporo seksu. Na dodatek przedstawionego w sposób, który samego Rona Jeremy’ego mógłby na powrót uczynić prawiczkiem. przeczytaj recenzję

Głosy — Film był słaby i dlatego się nie podobał. W końcu – czas to pieniądz. Nie ma sensu się rozpisywać, skoro rozbudowana argumentacja sprowadza się do potwierdzenia prostej tezy – to jest zła produkcja. przeczytaj recenzję

Boogeyman — Nie jestem patriotą, ale gdy oglądam filmy pokroju Boogeymana, zaczynam się cieszyć, że jestem Polakiem. Mogłem przecież urodzić się w USA z narzuconą odgórnie renomą pobratymca twórców tego horroru. przeczytaj recenzję

Szeregowiec Dolot — Film ratują mówione role Johna Cleese’a (w polskiej wersji Marian Opania) i Tima Curry’ego (Mariusz Benoit). Bardzo ładny jest też finał, z którego dowiadujemy się, jakiej wagi było ptasie zadanie. przeczytaj recenzję

Ziemia żywych trupów — W kanonie klasyki najnowszy film Romero niekoniecznie zagości, ale jest hołdem dla najlepszych tradycji gore, nie tylko nędznym substytutem kultowych filmów sprzed kilkudziesięciu lat. przeczytaj recenzję

Dom woskowych ciał — Grzechem ciężkim jest też oglądanie „Domu woskowych ciał” w czasie, gdy na Mazurach termometr wskazuje 33 stopnie. Jednak każdy musi nosić swój krzyż. przeczytaj recenzję

Ziemia żywych trupów — Mimo wielu wad jest bardzo sprawnie zrealizowanym, niezbyt mądrym i umiarkowanie oryginalnym horrorem, który potrafi zapewnić więcej, niż minimum rozrywki. przeczytaj recenzję

Pan i pani Smith — Cały projekt legnie na ołtarzu komercji, zdominowany przez „najgorętszy filmowy duet”, który zamiast jego atutem, staje się kulą u nogi. przeczytaj recenzję

Pan i pani Smith — Zwolennicy czystego kina akcji niech się nie martwią. Od tylu iskier (nawet miłosnych) musi być ogień, a o tym Liman nie zapomniał. przeczytaj recenzję

Miasto gniewu — Wielowątkowa fabuła „Miasta gniewu” zapętla się wokół konfrontacji obywateli różnego koloru skóry, odrębnych wyznań i pochodzenia. przeczytaj recenzję