Interia

Gorący temat — Odsłania kulisy telewizyjnego piekiełka. Jednocześnie zamiast wejść głębiej w ten świat, podaje całą historię w solidnie udokumentowanym faktograficznie, ale jednak newsowo-interwencyjnym opakowaniu. przeczytaj recenzję

Monos — O wyjątkowości tego filmu przesądza nie tylko stojące za nim hipnotyzujące studium człowieka, który skrywa w sobie wiele przerażających tajemnic, ale równie obezwładniająca wizja świata alternatywnego. przeczytaj recenzję

Proxima — W odróżnieniu od epickich hollywoodzkich produkcji Winocour nie sprowadza fabuły filmu do kolejnych etapów podróży kosmicznej, interesuje ją to, co następuje wcześniej. przeczytaj recenzję

Jojo Rabbit — To kino ważne, wciągające, sprytne. I wielka trampolina do kariery dla jego najmłodszych gwiazd. przeczytaj recenzję

Tam gdzieś musi być niebo — Chociaż sceny mają humorystyczny charakter, czuć w nich gorzki posmak - dla autora są one znakiem czasów i nie zapowiada się, żeby w kolejnych latach miało być będzie lepiej. przeczytaj recenzję

Marona – psia opowieść — Przejmujący, uczciwy, bezwzględny, piękny. Ukazujący psią egzystencję z... psiej perspektywy. przeczytaj recenzję

1917 — Niby proste jak drut przesłanie, ale ogląda się to z rosnącym niedowierzaniem, że ktoś z bombastycznej i przygodowej symulacji doświadczeń z pola walki potrafił wydobyć tyle autentyzmu, a jednocześnie był zdolny nadać jej formę druzgocącego, antywojennego poematu o prawie do życia. przeczytaj recenzję

Koty — Twórcy konstruowali ten obraz zapewne mrucząc z zadowolenia, i rzeczywiście, wizualnie jest to dzieło bez zarzutu: popis elegancji i szyku. przeczytaj recenzję

Sokół z masłem orzechowym — Ten skromny, kameralny film pozostawia widza z interesującą w kontekście nowego roku refleksją, że być może lepiej nie będzie. Tak jak ekranowy sokół nigdy się nie wzbije, tak my nie czekajmy na to, co będzie - nauczmy się doceniać każdy moment. przeczytaj recenzję

Pan T. — Film Krzyształowicza może irytować rozwodnieniem fabularnym. Jednak kiedy jego dzieło kopie, to równie mocno co joint wypalony z pierwszym sekretarzem. przeczytaj recenzję