Esensja

Ptaki nocy (i fantastyczna emancypacja pewnej Harley Quinn) — No cóż, przed superbohaterskim kinem kobiecym jeszcze daleka droga. Oby nadchodzące „Czarna Wdowa” i „Wonder Woman 1984” rozwijały gatunek w bardziej przemyślany sposób. przeczytaj recenzję

Gang zwierzaków — Film świetnie nadaje się nawet dla zupełnie małych dzieci, bo nie ma w nim strasznych scen, za to jest sporo nieskomplikowanego humoru w rodzaju tygrysa rozpłaszczającego się w skoku na szklanych drzwiach, których nie zauważył. przeczytaj recenzję

Poznajmy się jeszcze raz — „Poznajmy się pierwszy raz” to sympatyczna komedia romantyczna, skutecznie odwołująca się uroku nostalgii i pobudzająca u widza własne wizje pięknej epoki. przeczytaj recenzję

Pralnia — Twórcy nie podeszli do tematu ze śmiertelną powagą, lecz pomysłowo połączyli krytykę niesprawiedliwości społecznej z nietypowo skonstruowaną komediową fabułą. przeczytaj recenzję

Demony prerii — Z pewnością warto go obejrzeć – po zmroku, w spokoju, ale jednocześnie bez nastawiania się na obcowanie z horrorem. Groza jest tu bowiem tylko ozdobnikiem, podkreślającym całkiem realistyczny rdzeń historii. przeczytaj recenzję

Doktor Dolittle — Film zdecydowanie dla dzieci; rodzic może popodziwiać malowniczość, jak również melancholijną urodę Roberta Downeya Jr., a w wersji oryginalnej – posłuchać głosów Emmy Thompson, Toma Hollanda, Ramiego Maleka, Ralpha Fiennesa i paru jeszcze innych gwiazd. Zawsze to coś. przeczytaj recenzję

Tajni i fajni — „Tajni i fajni” to niezłe kino przygodowe. I zarazem przykład, że nawet w filmach dla dzieci nie można przesadzać z morałami, żeby nie wdepnąć na minę. Choćby i taką z brokatem. przeczytaj recenzję

Bitwa o Long Tan — Chociaż sami uczestnicy bitwy uznali film za nieco podkolorowany, to seans jest całkiem wciągający. przeczytaj recenzję

Deerskin — Opary nonsensu wdycha się tu z każdym zaczerpnięciem powietrza. Klimat realności i fabularna sztampa są na zdecydowanym deficycie. przeczytaj recenzję

Pan T. — Stylistyczna beznamiętność rodzi zobojętnienie, nieruchomość charakterów trąci brakiem uwodzicielskiej nuty. Jasne, twórcy będą przekonywać nas o jej subtelności i przemyślanych niedomówieniach, lecz zapominają, że i te mają swoje ilościowe tolerancje. przeczytaj recenzję