PPE

Nie otwieraj oczu: Barcelona — Dawno nie oglądałem czegoś tak słabego. To, że usnąłem przy nim trzykrotnie, musi o czymś świadczyć. Byłem zmęczony, ale oglądaniem go. przeczytaj recenzję

Flamin' Hot: Smak sukcesu — Jest historią, którą wszyscy znamy - jak chipsy. Ale zwłaszcza w Polsce, ten konkretny smak nie jest za dobrze znany, co może przyczynić się do zwiększonej satysfakcji z "degustacji". przeczytaj recenzję

Warszawianka — 11 odcinków narracyjnego chaosu, urwanych albo wyciągniętych znikąd (ale i prowadzących donikąd) wątków, ratowany odrobinę przez niebanalną warstwę audiowizualną i mocny występ Borysa Szyca. przeczytaj recenzję

Pan Samochodzik i templariusze — Mógł być mocnym startem całej serii przygód bohatera książek Nienackiego i choć można znaleźć w nim kilka dobrze zrealizowanych elementów, to jednak zbyt wiele rzeczy nie zagrało. przeczytaj recenzję

Teściowie poszukiwani — Esencja filmów Happy Madison Productions. Główny bohater jest przerośniętym dzieckiem, scenariusz atakuje widza humorem niskich lotów, ale jest oryginalnie i całkiem uroczo. Albo się to lubi albo nie. przeczytaj recenzję

Mavka i strażnicy lasu — Nie poraża oryginalnością scenariusza, a animacji jakby brakowało klatek, lecz sympatyczni bohaterowie, dobre tempo i możliwość obcowania ze słowiańską mitologią sprawiają, że warto dać jej szansę. przeczytaj recenzję

Yellowjackets — Życie potrafi być okrutne i niesprawiedliwe. Tego nauczyły się dziewczyny z Yellowjackets, kiedy ich samolot rozbił się w kanadyjskim lesie. Zachęcam do oglądania, a sam czekam na więcej! przeczytaj recenzję

Miraculous: Biedronka i Czarny Kot. Film — Zawiodą wiernych fanów odtwórczością, a nowych skołują narracyjnym chaosem i brakiem logicznej ciągłości. Lepiej włączyć sobie ponownie oryginalny serial, a do kina wybrać się na coś innego. przeczytaj recenzję

Nostalgia. Powrót do Neapolu — Bolesny dramat o przemijaniu i tęsknocie za światem i ludźmi, którzy już dawno nie istnieją, laurka, ale i krytyka ukochanego przez reżysera Neapolu. Wolne tempo może zniechęcić, ale warto wytrwać. przeczytaj recenzję

Naznaczony: Czerwone drzwi — Kontynuacja, do której najlepiej byłoby usiąść bez znajomości poprzednich części. Wtedy zagadka scenariusza miałaby przynajmniej jakikolwiek sens. Niezbyt straszny i raczej powolny. Nie polecam. przeczytaj recenzję