Aktywność

Lepszy niż 1 część, ale nie aż na tyle żebym podwyższył swoją ocenę w stosunku do poprzedniej odsłony. Tak nielogiczny, tak przybajerzony fabularnie, że nawet idzie oglądać, ale be przesady

Obejrzeć się da, ale przy okazji można zrobić wiele rzeczy. Zetrzeć kurze, czy pogapić się w telefon. Filma jak wiele, akcja jest, ale jakaś taka nijaka, humor naciągany. Obejrzałem i już do niego nie wrócę

Wstyd się trochę przyznać, ale dopiero kilka dni temu obejrzałem to dzieło. Dlaczego tego nie zrobiłem wcześniej? Muzyka, aktorstwo, scenografia, fabuła – to wszystko wciągnęło mnie w świat, wyreżyserowany przez Leone. Ktoś powie, tu nie ma akcji. Ja odpowiem nie musi jej być. Tu jest opowieść, tu jest życie. Bez fajerwerków efektów specjalnych, niesamowicie opowiedziana, historia, którą mistrz Ennio jeszcze mocniej pokolorował swoją muzyką.
Dlaczego dopiero teraz to obejrzałem?

A mnie się podobała nowa Akademia. Zacząłem ją oglądać z założeniem, że nie będzie to kopia filmu z mojego dzieciństwa i nie zawiodłem się. Nowa jest inna, czy lepsza nie wiem, jest po prostu inna. Ktoś powie, że oryginał miał to coś etc. Tak miał to coś, ale to było 40 lat temu. Oglądając Kleksa w połowie lat 80-tych byłem oszołomiony, bo to był jeden z lepszych wizualnie polskich filmów tamtych czasów plus niezapomniane piosenki itd. Nowa Akademia jest nowa. Skrojona na dzisiejsze czasy, dzieciaki się dobrze na niej bawią (a puścicie im starą wersję – nas czarowała, je nudzi).
Są oczywiście luki, ułomności scenariusza, ale pamiętajmy pierwotna wersja miała dwie części, zresztą jak każda następna.
Bardzo mile zaskoczony jestem obsadą i grą aktorską plus muzyka i rzeczywiście bajkowe obrazy i mamy bajkę. Witaj w nowej bajce.
Już czekam na Wynalazek Golarza Filipa.

Przebrnąłem licząc, że może końcówka… ale niestety nie. 4 za tematykę, a reszta niech pozostanie milczeniem

Od czasów pierwszej wersji ’Biali nie potrafią skakać" jeden z najlepszych, "luźnych" filmów o koszykówce

Mocny film, z bardzo dobrą kreacją Edwarda Nortona. Od początku do końca trzyma widza za gardło.

Cisza, spokój, sielanka – zabiły mnie jako widza, nie pozwoliły wyjść spokojnie z kina. Normalne życie, bez większych trosk, utrapień, a w tle…. No właśnie. Nie potrzeba pokazać okrucieństwa, bestialstwa i innych cech nazistów. Najgorsze jest to co niewypowiedziane. Dzieci beztrosko bawiące się w ogrodzie, gdy za płotem słychać krzyki i strzały. Huczne kinderparty z widokiem na krematorium. Dookoła, eleganccy "ludzie", którzy słuchają klasyków, pielęgnują ogród i żyją w "Strefie interesów".
Do tego niesamowita oprawa muzyczna. Na pewno wrócę do tego filmu, ale nie za szybko, bo głęboko we mnie "wszedł".

Po prostu włoska retro komedia, czy raczej film obyczajowy.

Dopiero pierwszy raz obejrzałem ten film i żałuję, że tak późno. Wciągający od pierwszej minuty i budujący napięcie do samego końca.