Esensja

„Shirley – wizje rzeczywistości” to tak naprawdę nie film, to raczej artystyczna instalacja, którą można pokazywać w muzeum. przeczytaj recenzję

„Życie Adeli” to przede wszystkim koncertowa gra dwójki bohaterek. przeczytaj recenzję

„Tylko Bóg wybacza” przypomina azjatyckie odwety filmowe, również okrutne i pełne napięcia, ale spokojne i powolne. przeczytaj recenzję

Wewnątrzpartyjne intrygi Demokraty Kevina Spaceya wystarczają do napędzania fabuły. Pozostaje tylko czekać, aż w którymś z kolejnych sezonów na scenę wkroczy równie obłudny Republikanin. przeczytaj recenzję

Czy WWZela broni się jako film? Jako element fenomenu nieumarłych? Spora porcja akcji, trochę horroru i teorii spiskowych – więc tak, broni się. przeczytaj recenzję

Ludzi, którzy pragną pisać (i piszą) książki, choć nie mają ku temu większych predyspozycji, określa się mianem grafomanów. A jak nazywa się takie osoby w świecie kinematografii? przeczytaj recenzję

Jeśli wielbiciele twórczości Park Chan-wooka obawiali się, że reżyser straci na charakterze przy przeprowadzce z azjatyckiego gruntu filmowego na amerykański, to martwili się na próżno. przeczytaj recenzję

Mimo wszystkich mankamentów, warto poświęcić na „Arban” półtorej godziny – chociażby po to, aby zaznajomić się z dokonaniami kolejnej egzotycznej kinematografii. przeczytaj recenzję

To, co w innym filmie mogłoby stać się typowym wstępem do finałowego wyznania „Kocham Cię!”, w tym obrazie zamienia się w ożywczą iskrę do gasnącego już, płomiennego niegdyś uczucia. przeczytaj recenzję

Film opowiada natomiast o wysiedleniu Tatarów z Krymu, do którego doszło na rozkaz Stalina w maju 1944 roku. przeczytaj recenzję