Esensja

Harry Potter i Zakon Feniksa — Piąty film cyklu dostarcza porządnych wrażeń, choć jako produkcja przeznaczona przede wszystkim dla wielbicieli serii staje się tylko kolejną stacją w podróży do wielkiego zwieńczenia całej historii. przeczytaj recenzję

Anjaam — „Anjaam” można oglądać na wiele sposobów: jako czynnik kształtujący późniejsze kino, jako wspomnienie, do którego warto wracać, czy wreszcie jako zupełnie oderwany od historii osobny film. przeczytaj recenzję

W świecie kobiet — „W świecie kobiet” to nie obyczajowy kolaż, a jedynie zamazany obrazek, w którym zabrakło szczerości. Ciekawy, ale pozbawiony ostrości. przeczytaj recenzję

Shrek Trzeci — Filmu nie ma co polecać, bo i tak wszyscy wielbiciele zielonego ogra już się wybrali do kina, choćby tylko po to, by skonfrontować opinie innych z własnymi wrażeniami. przeczytaj recenzję

Moje życie beze mnie — Jest w tym filmie sporo uproszczeń, z quasi-happy endem na czele. To uproszczenie bardziej światopoglądowe niż fabularne, tym bardziej jednak reżyserka umniejsza heroizm postawy bohaterki. przeczytaj recenzję

Rosario Tijeras — Widz zagraniczny (w tym i polski) będzie raczej porównywał obraz Emilio Maillé’a do filmów Tarantino, (które programowo z realizmem mają niewiele wspólnego) psiocząc jednocześnie na brak akcji. przeczytaj recenzję

Viva Cuba — Film zaczyna się obiecująco. Wśród głośnych eksplozji widzimy dzieci bawiące się w wojnę. Wygląda to na zdziczenie w czasach pogardy, gdy dzieci są deprawowane przez otaczające piekło wojny. przeczytaj recenzję

Zabić prezydenta — Pomysł wyjściowy mógłby doczekać się lepszego rozwinięcia, gdyby twórcy zdecydowali się na pełną fabularyzację tematu, zamiast ujęcia paradokumentalnego. przeczytaj recenzję

Zodiak — Z pozoru nudny, ospały i poskładany z pustych kadrów film po seansie daje możliwość wielu interpretacji. Reżyserowi udała się ciekawa sztuka przeniesienia odczuć filmowych postaci na widza. przeczytaj recenzję

Hostel 2 — „Hostel 2” to film słaby, ale jest jeden powód, dla którego warto go obejrzeć, choć może niekoniecznie w kinie. Jak mało który pokazuje, że nie każdy może robić „kino Tarantino”. przeczytaj recenzję