Esensja

Dostatecznie zniesmaczyłem się poziomem całej tej szopki, a trepanację czaszki wolę oglądać w wirtuozerskim wykonaniu mistrza Lectera niż jakiejś podrzędnej chirurg. przeczytaj recenzję

Każda fachowa sztuczka magiczna kończy się widowiskowym finałem zwanym Prestiżem. „Prestiż” – jest w tym lepszy od profesjonalnie wykonanego triku, że całość można zinterpretować na wiele sposobów. przeczytaj recenzję

„Marii Antoninie” brakuje emocjonalnej istoty i intensywności przekazu, a brak zdecydowania odbiera uroku przedstawionej historii. przeczytaj recenzję

Scena finałowa „Apocalypto” to zwiastun zmian, zmian fundamentalnych i nieodwracalnych, bez względu na to, co jest ich rzeczywistą przyczyną – logika wydarzeń, gniew niebios czy zwykły przypadek. przeczytaj recenzję

„Prestiż” to przede wszystkim inteligentna rozrywka, sugestywnie sfilmowana przez Wally’ego Pfistera oraz starannie skonstruowana przez Nolana, niepozbawiona napięcia w duchu dobrego kina. przeczytaj recenzję

Gdyby akcję „Wiatru buszującego w jęczmieniu” przenieść na polskie warunki, to film musiałby opowiadać co najmniej o pogromie w Jedwabnem lub być rewizjonistyczną wersją „Ogniem i mieczem”. przeczytaj recenzję

Konstrukcja „Pytając o miłość” chwieje się w posadach, ale chociaż odrobinę krzywa i wzniesiona bez wyraźnego planu, uwodzi wizją kina noir. przeczytaj recenzję

Oglądając „Jak we śnie”, można poczuć się jak w galerii sztuki nowoczesnej: poznać szereg nietypowych postaci i podziwiać wiele niesamowitych obrazów. przeczytaj recenzję

Film Scotta jest wyciszony, z umilającą nastrój sielankową muzyką. W swej generalnej wymowie sympatyzuje – tak w formie, jak i w treści – z banalnymi historyjkami rodem z tanich romansów. przeczytaj recenzję

Dzięki uczynieniu z agenta Jej Królewskiej Mości bohatera odczuwającego coś więcej niż tylko pociąg fizyczny do kobiet, dystans między widzem a rzeczywistością filmową wydaje się maleć. przeczytaj recenzję