Esensja

Reżyser umiejętnie żongluje nastrojami. W jednej chwili wywołuje na twarzy widza uśmiech, w innej skłania go do refleksji, a co wrażliwszego może nawet do uronienia malutkiej łzy przeczytaj recenzję

Dla Siergieja Mikaeliana „Wdowy” nie były przełomem. Nie awansował do pierwszej ligi, nie spadł do niższej. Kręcił filmy jeszcze przez trzydzieści lat... przeczytaj recenzję

Tu wszystko jest „na wiarę”: by film mógł się spodobać, trzeba wierzyć (mocniej niż papież w Boga), że takie uczucie jest możliwe. Jakakolwiek wątpliwość rozsadza wszystkie fundamenty. przeczytaj recenzję

Treść filmu jest może i krytyczna wobec systemu socjalistycznego, ale w żadnym wypadku nie można jej uznać za antysocjalistyczną. przeczytaj recenzję

Trzeba przyznać, że sam początek „Kasztanowego ludzika” rzeczywiście wciska widzów w fotele. przeczytaj recenzję

Nie ulega wątpliwości, że po tym, jak Thulin ocaliła życie Hessowi, ich współpraca zaczyna się coraz lepiej układać. przeczytaj recenzję

Trzeba przyznać, że napięcie rośnie z każdą minutą, a rozwój wypadków jest naprawdę zaskakujący. przeczytaj recenzję

Nie ulega wątpliwości, że najmocniejsze punkty „Kasztanowego ludzika” to intrygująca zagadka kryminalna, świetnie budowane napięcie i budząca sympatię para głównych bohaterów. przeczytaj recenzję

Od takiego dzieła widz oczekuje przede wszystkim, że będzie ono trzymało w napięciu do ostatniej minuty, a tutaj tak się nie dzieje. przeczytaj recenzję

Z zainteresowaniem obserwujemy rozwój wydarzeń na Terminusie, gdzie konflikt wkracza w decydująca fazę, ale równie ciekawy okazuje się powrót do wątku Gaal Dornick. przeczytaj recenzję