Esensja

„Proszę o książkę zażaleń” to typowa – jeśli można użyć takiego określenia – "komedia Riazanowowska", łącząca w sobie elementy satyry społecznej i melodramatu przeczytaj recenzję

Ostatecznie film ogląda się jak pogrzeb wujka, który nagle w połowie ceremonii wstaje z trumny i z ciekawością pyta: "A kto umarł?" przeczytaj recenzję

Reżyserka zwraca uwagę na wiele aspektów w relacjach małżeńskich, jednocześnie odrobinę epatuje seksem i nagością przeczytaj recenzję

To intelektualny krok wstecz, wszyscy sięgają dna i z uśmiechem taplają się w błocie. Zlepek gagów najróżniejszej jakości i slapstickowych rzutów tortem prosto w twarz pożeraczy popkultury przeczytaj recenzję

Nieskrępowana zabawa i nieco tylko wykoślawiony portret sowieckiej rzeczywistości, z jej licznymi absurdami, które tak bardzo doskwierały na co dzień mieszkańcom Kraju Rad przeczytaj recenzję

W "Szronie" przez prawie dwie godziny widz ma poczucie „braku” – braku sensu, braku emocji, braku pomysłu. Nie, może akurat pomysł był, ale z jego realizacją nie wyszło przeczytaj recenzję

To film, który nawet trzydzieści lat po powstaniu nie pozostawia obojętnym, chwyta za serce i rwie nerwy na strzępy. przeczytaj recenzję

Zbiór nie zawsze powiązanych ze sobą ciągiem przyczynowo-skutkowym gagów. Stereotypy i wzajemne uprzedzenia sprowadzone do poziomu niezbyt wyszukanej telenoweli przeczytaj recenzję

To nie jest film, który ogląda się łatwo. Tiagunow marzył o stworzeniu kina artystycznego, stąd chęć wykreowania własnego języka i specyficznej formy narracji przeczytaj recenzję

Z niecierpliwością czekam na dalszy rozwój wydarzeń przeczytaj recenzję