Esensja

Wszystkie kłopoty, jakie stały się udziałem Tielnowa na kolejnych etapach produkcji, znalazły swoje odbicie w gotowym już dziele. Dziele, które jest fabularnie niekonsekwentne i wydumane. przeczytaj recenzję

Lechki opowiada dwie oddzielne historie, które przecinają się dopiero w finale. Linie narracyjne nie tylko się ze sobą nie zazębiają, ale również nie działają jako lustrzane odbicia samych bohaterów. przeczytaj recenzję

Uważany jest zgodnie przez krytyków za jedno z najpopularniejszych dzieł kinematografii radzieckiej lat 50. XX wieku. przeczytaj recenzję

Może przypaść do gustu osobom lubiącym kryminały w stylu retro. przeczytaj recenzję

Niewątpliwą zaletą odcinka jest naprawdę ciekawa zagadka kryminalna, a z przyjemnością obserwujemy też rozmaite mniej lub bardziej subtelne zagrywki między panną Scarlet i komisarzem Wellingtonem. przeczytaj recenzję

Jak zwykle z zainteresowaniem obserwujemy rozwój wydarzeń i z niecierpliwością czekamy, aby dowiedzieć się, jak zakończy się dochodzenie prowadzone przez główną bohaterkę wspólnie z komisarzem. przeczytaj recenzję

Jasne jest, że w tym momencie sprawą powinna zająć się wyłącznie policja, ale możemy podejrzewać, że Elizie trudno będzie trzymać się z daleka od tego śledztwa. przeczytaj recenzję

Trzeba jednak przyznać, że intryga kryminalna związana ze śmiercią Henry’ego Scarleta została całkiem zgrabnie skonstruowana. przeczytaj recenzję

To widowiskowe i przyciągające uwagę kino fantastyczno-naukowe, o którego wartości decyduje w dużym stopniu wątek teologiczno-filozoficzny przeczytaj recenzję

Z perspektywy czasu wygląda to nieco siermiężnie, ale polski widz oglądający film ponad pół wieku temu, nie zobaczyłby większej różnicy pomiędzy Kijowem i Dnieprowskiem a Warszawą czy Krakowem przeczytaj recenzję