Córką trenera stara się zapewnić wakacyjne wielkim „w” inkluzywne doświadczenie własnego dzieciństwa, wciąż trendy, ale jakby zatrzymanego w czasie, wciąż bez grosza, ale z dumą i szczęściem.
przeczytaj recenzję
Mój finalny zarzut – co w przypadku produkcji tegoż autora jest dla mnie niemałym zaskoczeniem – dotyczy humoru, a konkretnie jego poziomu. Jest on po prostu niskich lotów, niebezpiecznie zbliżony do prostactwa najmniej wymagającym amerykańskich komedii.
przeczytaj recenzję
Płomienie to dzieło kompletne, świadomie wlokące wewnętrzne portrety, pozwalające alergikom wyczuć szczerość niewidzialnego kotka, a wszystkim innym emocjonalny bąbelek dojrzewającej historii.
przeczytaj recenzję
Niepoczytalna jest odrobinę rozczarowująca. Zbyt wcześnie wszystko zostaje wyjaśnione, zostawiając widza na pastwę dość schematycznych postaci drugoplanowych.
przeczytaj recenzję
Fabuła jest wierna kartom powieści, twórcy trzymają się głównych wątków i chronologii. Wspomniany dobór aktorów również nie powinien nikogo zawieźć.
przeczytaj recenzję
101 Dalmatyńczyków to z pewnością film, z którym większość z nas spotkała się w dzieciństwie. Do dziś wspominam czasy, gdy „na dobranoc” oglądałam bajki, przede wszystkim Disneya na VHS-ach.
przeczytaj recenzję
Gdyby Grey był pacjentem Michaliny Wisłockiej, szybko wyleczyłby się z sadomasochizmu. Właśnie taką mocą dysponuje Sztuka Kochania.
przeczytaj recenzję
Po swoim powrocie dość mocno mnie rozczarowało. Przy całej tej burzy, jaką wywołał pierwszy sezon, drugi wygląda na zrobiony na szybko, tylko na fali popularności, a przede wszystkim bez pomysłu.
przeczytaj recenzję