Pełna Sala

Reżyserowi udaje się przekonująco oddać traumę związaną ze spotkaniem z siłami, których zwykłe jednostki nie mogą objąć rozumem. przeczytaj recenzję

Ten projekt Wendersa, chociaż pełen rozmachu i ambitnych zamierzeń, nie wytrzymuje jednak porównania z innymi jego dokumentami. przeczytaj recenzję

„Krew wilków”, przy niezaprzeczalnym realizmie w oddaniu charakteru epoki i ludzkich postępków, urzeka także uroczą komiksowością. przeczytaj recenzję

W „Samui Song” dużo satysfakcji dostarczają momenty, gdzie fikcja miesza się z rzeczywistością i widz nie wie do końca, czy ogląda na ekranie fragment telenoweli, czy może właściwy epilog dramatu. przeczytaj recenzję

Twierdowski prowadzi swój film dość klasycznie, interesuje go przede wszystkim storytelling i emocjonalny wymiar tej opowieści. przeczytaj recenzję

„Touch Me Not” jest gloryfikacją człowieczeństwa w każdej jego postaci. Zgodą na ułomność i niedoskonałość. Przyzwoleniem na emocjonalność. Nie jest bezbłędne, ale niepodważalnie potrzebne. przeczytaj recenzję

„Spitak” jest jednym z najgorszych krajowych przedstawicieli w tegorocznym wyścigu oscarowym, produkcją wręcz telewizyjną. przeczytaj recenzję

W moim odczuciu „Dowłatow” pozostaje słodko-gorzką marą o twórczej pasji i najpiękniejszą laurką wymalowaną miastu nad Newą od czasu „Półtora pokoju” Andrieja Chrzanowskiego. przeczytaj recenzję

Mimo pozornej statyczności filmu, dzięki wzorowo poprowadzonej dramaturgii, gdzie akcja nie zwalnia ani na minutę, a jedna rozmowa telefoniczna goni następną, ogląda się go z zapartym tchem. przeczytaj recenzję

Magnusson stworzyła hołd dla człowieczeństwa, zdrapując olśniewającą powierzchnię. Przemierzyła w tym celu głębokie czeluście umysłu wybitnej jednostki. przeczytaj recenzję