Aktywność

Zakończenie (spojlery) – Już trochę czasu minęło od finału serialu, więc czas z dystansu spojrzeć na serial i jego zakończenie. Przy "Breaking Bad" zawsze preferowałem binge-watching. Czekałem, aż sezon się skończy i wtedy robiłem sobie maraton. Niestety, sezon piąty okazał się najgorszy pod ten sposób oglądania. Walter stał się takim demonem, że pomyłką było mówić o nim jak o protagoniście. Czyli finałowy sezon de facto miał za głównego bohatera antybohatera. Nie oglądaliśmy kogoś, z kim można byłoby sympatyzować. Przez większość czasu na ekranie widzieliśmy osobę, której należałoby życzyć śmierci.

Ktoś powie, że to naturalne było, że Walter w końcu stanie się antybohater. Ale przez te wszystkie sezony jego postać potrafiła mimo wszystko więź z widzem nawiązać. Może dlatego, że otaczali go wrogowie, którzy byli jeszcze gorsi od niego. Może dlatego że miał wcześniej jeszcze jakichś przyjaciół. W finałowym sezonem widz stracił najlepszego przewodnika po mrocznym świecie Walta, czyli Jesse’ego, który nie dość że odwrócił się od swojego mistrza, to na dodatek został zepchnięty przez scenarzystów do trzecioplanowej roli. Zabrakło drugiego silnego antagonisty, który mógłby być chociaż jakimś poziomem porównawczym dla Waltera. Jack i naziści to marionetki, które dostały stanowczo za dużo czasu na ekranie.

Śmierć Walta i jego wcześniejsze przejrzenie na oczy swoich czynów, chęć zdobycia przebaczenia od najbliższych była przewidywalna, przez co trochę pretensjonalna. Czy naprawdę człowiek, który nie przejął się otruciem dziecka czy zabiciem innego dziecka nagle doznaje olśnienia, bo syn mu mówi, że go nienawidzi. Nie do końca mnie przekonało. Zawsze oczekiwałem, że to Jesse będzie tym bezpośrednim bodźcem do jego katharsis. Jego syn, wierny uczeń i towarzysz w jednej osobie.

Moje lekkie rozczarowanie piątym sezonem wynika z faktu, że miał on za dużo odcinków. Powinien mieć tyle, co pierwszy sezon chociażby. Cranston nie sprawdził się jako klasyczny czarny charakter, lepiej odnajdywał się, gdy jego postać była niejednoznaczna, jak we wcześniejszych sezonach.

Jednak niewątpliwie jest to najlepszy serial, gdzie główny bohater, zatracając się w swoich czynach, schodzi na złą drogę i zostaje potworem.

Świetne mordobicie – Można spierać się, czy próba sfabularyzowania tej serii była udanym zabiegiem czy nie. Po walkach w ostatnich scenach moja odpowiedź bardziej schyliłaby się ku temu, że dodanie rozbudowanej fabuły było niepotrzebne, sama walka by wystarczyła.

Hollywood powinien się wstydzić, że prekursorem kina akcji na miarę XXI wieku jest Indonezja. Tak samo jak w "jedynce", tak i tutaj mordobicia ogląda się z wypiekami na twarzy. Szczytem jest końcowa walka w kuchni. Miły dodatek w postaci Hammer Girl.

8/10 – gdzie większość gwiazdek to zasługa świetnych walk

Rosario Dawson w serialu to miła niespodzianka :)

Tak jak A_Biel uważam, że uśmiercanie postaci i dodawanie nowych sprawia, że "Gra o tron" się wyróżnia wśród innych produkcji.

@justangel
Powiedzenie "nadciąga zima" nie odnosi się tylko do Dzikich. Legendy o White Walkers są żywe wśród ludzi Północy.

Wydaje mi się, że Tywin nie miał pretensji do Tyriona o to, że ten sypia z prostytutkami. Bardziej przeszkadzał mu fakt, że się z tym tak obnosił, zamiast dbać o dobre imię rodu (wiadomo, nie tylko z tego powodu) i wyciszać swoje ekscesy. Człowiek korzystający z usług prostytutek, który jednocześnie dobrze się z tym kryje… brzmi jak Tywin.

Nie czytałem książek, więc spekuluję. O ile Dzicy wydawali mi się zawsze zgrają ludu do pokonania, to ciekawi mnie motyw z White Walkers i myślę, że bacząc na nich, nie można jeszcze powiedzieć, że Mur jest bezpieczny.

To, że Tywin korzystał z usług prostytutek nie wydaje się dziwne. Był to człowiek, który lubił mieć władzę dyskretną: nad rodziną, nad królem. A płacenie kobiecie, żeby zrobiła to, czego jegomość żąda, jest też kolejnym przejawem jego kultu wielkości.

Chciałbym, żeby Starkowie w końcu się zjednoczyli i pomogli Stannisowi przejąć władzę, ale ostatni odcinek chyba rozwiał nadzieje, że rodzeństwo w najbliższym czasie się spotka. Choć wątek Aryi konsekwentnie najciekawiej jest poprowadzony.

Też mi szkoda Ogara. Tywin zresztą też był ciekawą postacią. Jednak zasłużył sobie na śmierć z ręki swojego dziecka. Odnośnie historii Brana mam inne odczucia. I jeśli chodzi o bitwę Stannisa to faktycznie. Jego armia wyglądała na bardzo liczną, a dzikich tak jakby trochę ubyło.

Iluzja
Prestiż
Iluzjonista
Parnassus
Zły szeląg

System dodawania trochę się zmienił. I jakby nie wszyscy zauważyli, to teraz można zmieniać i dodawać treść tego samego rodzaju w jednym formularzu.

Klimatyczne kino – W swoim życiu widziałem wiele "pokręconych" filmów, ale takiego to jeszcze nie miałem przyjemności. Po ostatniej scenie nawet nie wiem, od czego rozpocząć interpretację. Jednak przeglądając w internecie różne wyjaśnienia na temat fabuły już mnie trochę rozjaśniło.

Mimo że nie wszystko się w tym filmie udało, to tajemniczy klimat sprawia, że ogląda się z zaangażowaniem do samego końca.

Trzy ostatnie filmy oceniłeś w ciągu ostatniego dnia. Zajrzyj jutro, to powinny być już wygenerowane rekomendacje.