Aktywność

Słit focia to tam jeszcze luz. Najgorzej poczułem sie w momencie jak na galę wjechała pizza :D

Najgorsze co w tej gali było to nie jej przewidywalność i nuda. To prowadząca. Najgorsza gala jaką w życiu oglądałem – denne, nieśmieszne żarty, po których czułem się lekko zażenowany, zero show, nic kompletnie. Seth wróć, plis..

Ciesz chociaż jedna nagroda dla Przechowalni :) Super film.

Movie 43 miało znośne epizody – nominacja ok, ale najgorszym filmem roku zdecydowanie 1000 lat po Ziemi (z tych, które były nominowane). Szkoda, że Will Smith dostał Malinkę, no ale kurczę ile można promować tego swojego synalka bez talentu.

Edward Nożycoręki
Ed Wood
Batman
Jeździec bez głowy
Sweeney Todd: Demoniczny golibroda z Fleet Street
Frankenweenie
Gnijąca panna młoda Tima Burtona
Charlie i fabryka czekolady
Sok z żuka
Duża ryba
Powrót Batmana
Mroczne cienie
Alicja w Krainie Czarów
Planeta małp
Marsjanie atakują!
Wielka przygoda Pee Wee Hermana

Mój ranking:

Lśnienie
Barry Lyndon
Full Metal Jacket
Ścieżki chwały
Dr Strangelove, czyli jak przestałem się martwić i pokochałem bombę
Mechaniczna pomarańcza
2001: Odyseja kosmiczna
Lolita
Oczy szeroko zamknięte
Spartakus
Zabójstwo
Pocałunek mordercy

O kurw… :D :D

Bardzo mnie cieszą te nominacje dla Tajemnicy. Co to jest za bagienny film, masakra.

7/10 – Przede wszystkim ten film aktorstwem stoi. Wielkie pokłony dla Cate Blanchett za to co zrobiła. Szczerze powiedziawszy przed obejrzeniem myślałem, że będzie to jakaś przereklamowana kreacja – wszak jestem MEGA fanem talentu australijskiej aktorki – a tu totalne zaskoczenie. Od pierwszej sceny daje absolutny popis aktorstwa z najwyższej półki. Sally Hawkins w roli siostry bohaterki granej przez Cate również wypada bardzo wiarygodnie.

MOŻLIWE SPOILERY

W ogóle fajne w tym filmie jest to, że są to dwa całkiem inne charaktery. Jedna to całkiem sympatyczna babka, pozytywnie nastawiona do życia, może trochę niedoceniająca swojej własnej osoby, ale jednak potrafiąca sie cieszyć swoim życiem. Druga to totalny przykład osoby toksycznej, nastawionej nie tylko na samodestrukcję, ale również na szkodzenie najbliższym – oczywiście można to zrzucić na postępującą chorobę psychiczną, aczkolwiek łatwo wywnioskować z retrospekcji, że tytułowa Jasmine to po prostu narcystyczna neurotyczka z wygórowanym ego.

Trzeba przyznać, że dawno Woody Allen nie zrobił tak przygnębiającego filmu (a może w ogóle?) – nawet jeśli zahaczał o te ważniejsze tematy to cięty, często czarny humor można było w nich wyczuć. W Blue Jasmine ten humor jest w baaardzo szczątkowych ilościach, dramat pełną gębą, nawet lekko depresyjny.

6/10 – Słodko-gorzka historia o przyjaźni z piwem w tle, czuć w nim sundence’owy sznyt, obejrzałem przede wszystkim dla obsady – śliczne Panie: Olivia Wilde oraz Ania Kendrick :)