Aktywność

Film mi się podobał. Klimat dość mroczny, muzyka znakomicie dopasowana, trochę wątków osobistych, ale przede wszystkim Washington i Leto. Zabrakło czegoś, ale oglądało się dobrze.

Nudziłem się dzisiaj trochę, skakałem pilotem po kanałach i trafiłem na ten film na Pulsie. Mówię sobie, a co tam obejrzę. No i mnie zaskoczył. Naprawdę niezła produkcja, a kazachska. Jest dużo historii nam nie znanej, intryga i dobre sceny bitewne. Pewnie, gdybym był bardziej w temacie historii Kazachstan, to może i ocena byłaby wyższa. Na pewno znacznie i to znacznie lepszy od beznadziejnej Korony królów i kontynuacji.

film o ciapowatym pianisći, który zakochuje się w pięknej nauczycielce a ona zdradza go z innym, nudy

Jak zwykle przezabawny zestaw skeczy. Mistrzowskie. "Czy we wtorki pani mąż chodzi na dekoracyjne postarzanie drewna. Nie, mój mąż chodzi na aromaterapię" A dwaj panowie w łóżku "Mówiłem ci byś nie mówił o postarzaniu drewna, a ja ci byś nie mówił o aromaterapii"

Historia miłości przyćmiła tu główny i zdecydowanie ważniejszy temat – problem migracji do państw europejskich.

Tworzenie takich filmów, podobnie jak porąbane Piły czy Hostele uważam za chore. Za chorych uważam też twórców czegoś takiego, co nazywane jest "filmem". Dziwię się mocno wszystkim, którym się film spodobał. Coś z wami chyba nie tak. A swoją drogą powinno się rozdzielić gore od horroru.

Najlepszy serial melodramatyczny, jaki kiedykolwiek powstał z najwspanialszą, a zarazem kultową rolą Richarda Chamberlaina (ex aequo z "Szogunem", tam też pokazał swój prawdziwie aktorski pazur) jako księdza Ralpha de Bricassarta – który to wyjeżdża bez Maggie do Rzymu, by sprawować kościelną władzę. A propos Maggie, to najsilniejszy dowód na to, że księża też mają prawo kochać i być kochanym wśród społeczeństwa. Podoba mi się w głównym bohaterze to wahanie się, czy być ze swoją ukochaną na zawsze lub też pozostać w kościelnej hierarchii do końca swoich dni. Rachel Ward odegrała tą rolę równie wspaniale. Kogo się nie zapytałem wśród znajomych i przyjaciół, to wszyscy zgodnie jednym chórem odpowiadali mi, że ta produkcja warta jest obejrzenia. I się wcale na niej nie zawiodłem, jestem bardzo zadowolony po obejrzeniu tych dziesięciu odcinków. Bo lepsze jest kilka odcinków porządnego kina, aniżeli kilkaset odcinków przepełnionych różnorakimi bzdurami. Czołówka, kiedy to ojciec Ralph jedzie wśród wiejskich pól, krów, byków i bawołów na polanie do swojego mieszkania napełnia mnie ogromnym spokojem i niebywałą radością. Czegoś takiego już się nie spotyka w dzisiejszych filmidłach. Na ostatnim odcinku też beczałem dosłownie jak pięciolatek, cytując użytkownika Abrahama_Vana_Helsinga z powodu kilku wzruszających scen – pogrzebu Dale’a, śmierci przez utonięcie na Pacyfiku zdaje się, szczerej rozmowie o dalszym związku między dwójką głównych bohaterów, a także porad matki dotyczących ustatkowania się, życia pełnią życia, co by się wówczas nie działo i nie przejmowania się niczym. Bo nie o to w życiu chodzi tak naprawdę. Scena, kiedy to dwaj główni rywale o rękę Maggie strzygą owce na punkty też stała się dla mnie kultowa i jej nigdy nie zapomnę. Christopher Plummer czy Bryan Brown też wypadli bardzo, bardzo dobrze. Polecam każdemu maniakowi serialowemu obejrzeć tą cudowną produkcję. 10+/10

Nie jestem fanem musicali, a ta muzyczna biografia mocno zahacza o ten gatunek filmowy, mimo to film bardzo przypadł mi do gustu. Taron Egerton, który grał rolę Eltona, odwalił tu wielką robotę, rewelacyjny. Ale nie tylko on, cała reszta aktorów również, szczególnie odtwórca młodego Eltona (czyli jeszcze Reggiego), Matthew Illesley zrobił na mnie duże wrażenie. Dobrą biografię muzyczną jest ciężko zrobić, ta wyszła znakomicie.

@89Keradius bardzo dobrze, że odkopałeś ten temat.

@ar23s @Grzegorz_Derebecki @fredaser moim zdaniem opcja usunięcia ktora, to nie jest dobre rozwiązanie. Bo raczej pustych (bez filmografii) dubli nie ma I co wtedy z filmografią?