Esensja

Biutiful — Żaden inny reżyser nie opowiada o śmierci tak, jak Alejandro González Inárritu. Uwielbia ten temat, a jego filmy całkowicie go absorbują, i na ich realizację poświęca tyle czasu, ile uzna za stosowne. przeczytaj recenzję

Ryvok — „Zerwanie” Kanagata Mustafina to amerykański w stylu, choć nakręcony w odległym od Stanów Zjednoczonych Kazachstanie, dramat psychologiczny z życia młodego sportowca. przeczytaj recenzję

Dzieci — Co jakiś czas trafiają się filmy, w których za nóż czy grabki chwytają mocno nieletnie pociechy, i ze złym uśmiechem kierują się w stronę dorosłych. Jednym z takich właśnie rodzynków są „Dzieci”. przeczytaj recenzję

Trzej muszkieterowie — Jeśli wymazać z głowy resztki zdrowego rozsądku „Trzej muszkieterowie” bawią za…trzech. I tylko Notre-Dame szkoda. przeczytaj recenzję

Pina — Wim Wenders odświeża ideę filmowej laurki-hołdu i pokazuje, że posługując się kreatywnością i wyczuciem mozna przenieść biografię na poziom spektaklu tanecznego o targających człowiekiem emocjach. przeczytaj recenzję

Popękana skorupa — Niekłamanym walorem, wybijającym się ponad niedostatki, pozostaje Stine Fischer Christensen, wcielająca się w postać Josephine. przeczytaj recenzję

Inna cisza — „Inna cisza” dość szybko rozczarowuje brakiem fabularnego zdecydowania. „Innej ciszy” bardzo daleko zarówno do westernu, jak i do opowieści o zemście za doznane krzywdy. przeczytaj recenzję

Belyy pesok — Film, który, jak twierdzą jego twórcy, oparty został na autentycznych wydarzeniach, mających miejsce w drugiej połowie lat 80. ubiegłego wieku, a opisanych po latach przez pisarza Walerija Draganowa. przeczytaj recenzję

Jeśli ziarno nie obumrze — Dużo tutaj także interesujących spostrzeżeń dotyczących zarówno serbskich, jak i rumuńskich realiów i obyczajów. przeczytaj recenzję

Droga na drugą stronę — W centrum zainteresowań reżyserki leży głównie ludzki wymiar tragedii który, trzeba przyznać, zainscenizowała z pomysłowością robiącą wielkie wrażenie. przeczytaj recenzję