Esensja

Naydi menya — Schemat opowieści wymyślonej przez Szczerbinina znany jest od lat – samotny mściciel rusza w pościg za bandytami, którzy narażają na szwank bezpieczeństwo jego najbliższych. przeczytaj recenzję

Ki — „Ki” ogląda się bardzo dobrze, ale nie zatrzymuje na dłużej w pamięci, ponieważ twórcy nie mają pomysłu na wykorzystanie ciekawej bohaterki. przeczytaj recenzję

Drive — Filmy coraz więcej przypominają, ale paradoksalnie szybko się je zapomina. „Drive” pozostaje w pamięci. przeczytaj recenzję

Moya poslednyaya pervaya lyubov — Od strony aktorskiej ani realizacyjnej „Moja ostatnia pierwsza miłość” nie powala, ale na plus na pewno należy jej zaliczyć ścieżkę dźwiękową. przeczytaj recenzję

Szefowie wrogowie — Całość może ratowałby brak happy endu, ale końcówka filmu pogrąża wszystko totalnie – zakończenie, nie dość, że jest pozytywne, to jeszcze zrobiono je praktycznie bez sensu i średnio wiarygodnie. przeczytaj recenzję

Skóra, w której żyję — „Skóra, w której żyję” stanowi kwintesencję stylu Almodóvara. Reżyser podejmuje regularnie powracające w jego twórczości motywy z podwójną intensywnością. przeczytaj recenzję

Skóra, w której żyję — Rację mają ci, którzy nazywają ten film najgorszym w dorobku Hiszpana. To niezamierzona parodia w kostiumie thrillera, która niewiele wnosi do twórczości reżysera. przeczytaj recenzję

Drive — „Drive” jest przede wszystkim zwycięstwem filmowej powściągliwości i ekonomii. Refn stawia na szlachetną prostotę, minimalizm i milczenie. przeczytaj recenzję

Postrach nocy — Mimo że „Postrach nocy” mami młodzieżowym klimatem, fani „Zmierzchu” nie znajdą w nim raczej nic dla siebie, a próby porównywania Pattinsona i Farrela będa raczej karkołomnym zadaniem. przeczytaj recenzję

Inny — „Inny” Oskara Santosa Gómeza, dramat paranormalny z medycznym środowiskiem w tle. Nie wzbudzi przestrachu, ale zaciekawienie – owszem. Niezależnie nawet od przeciętnego rozwinięcia dobrego pomysłu. przeczytaj recenzję