Pełna Sala

Wielki Marty — Uniwersalny wydźwięk postaci i przygód Marty’ego zawierają w sobie pewną esencję amerykańskości: szarmancką, odziedziczoną pokoleniowo bezczelność. przeczytaj recenzję

Dziewczęta — Kino mające na celu wzbudzenie empatii u widza i funkcjonujące jak eksperyment myślowy natury etycznej. Pozwala w bezpiecznym, kinowym środowisku zastanowić się nad kwestiami moralnymi, na ogół pozostającymi w sferze czarnych scenariuszy, o których większość rodziców nawet boi się myśleć. przeczytaj recenzję

Chopin, Chopin! — Pisanie o „Chopin! Chopin!” jest niezwykle trudne, gdyż w tych wyjałowionych z jakiejkolwiek formy jasełkach brak nie tylko treści i ducha, ale także wszelkiej filmowości oraz kreatywności. przeczytaj recenzję

Teściowie 3 — Poza dwustoma żartami na godzinę zaczyna być gorzko, ale to chyba najwyższy czas, żeby wyjść przeciwko kabaretowi i na stare lata odrobinę dojrzeć. przeczytaj recenzję

Sztuka pięknego życia — Największym atutem filmu, tuż obok wyciskającej łzy gry aktorskiej Garfielda i Pugh, jest z pewnością nielinearna narracja filmu. Crowley i Payne świadomie i z rozwagą rozbijają życiorys bohaterów na małe-wielkie momenty, podsuwając je widzom niczym porozrzucane kawałki puzzli. przeczytaj recenzję

Queer — "Queer" to kino osobiste – niedbające o zachwyty i aprobatę mas, zrodzone z fascynacji beatnikowską twórczością Burroughsa oraz naznaczone dobrze znaną nam queerową wrażliwością Guadagnino. przeczytaj recenzję

Reniferek: Sezon 1 — Jest przykładem serialu oglądanego na jednym wdechu. Jest także ewenementem na skalę światową – Richard Gadd gra tu samego siebie, opowiadając nie tylko historię swojej stalkerki, ale przede wszystkim, przeprowadzając swoistą autoterapię demaskującą traumatyczne wydarzenia z życia. przeczytaj recenzję

Pies i Robot — To właśnie czas przeżywania tworzy czas przyjaźni, co także widać w wyśnionych przez robota scenariuszach czy w licznych próbach podejmowanych przez psa, ażeby zastąpić relację inną relacją. przeczytaj recenzję

La chimera — Rohrwacher stąpając po fundamentach włoskiego neorealizmu, poszukuje w audiowizualnej materii magii i odbudowuje wartość metafory. Forma jest dla niej równoważnym dla treści naczyniem. przeczytaj recenzję

Serce Sarpatty — Pełne akcji kino rozrywkowe, które pozwala na niemal trzy godziny zatracić się w świecie półamatorskiego boksu sprzed pół wieku, przypominając sobie o ludowych korzeniach tego sportu. przeczytaj recenzję