Esensja

Pożegnania — Siłą „Pożegnań” są liczne sekwencje pogrzebów. Sceny ubierania zwłok, nakładania makijażu, nadawania twarzy wyrazu piękna i spokoju są po prostu śliczne, poruszające i wcale nie takie oczywiste. przeczytaj recenzję

Nine: Dziewięć — „Nine: Dziewięć” to zaledwie dobry musical i dużo od niego lepszy dramat. przeczytaj recenzję

Sherlock Holmes — Holmes Ritchiego jest bliższy postaci Conan Doyle’a dużo bardziej, niż można się spodziewać. przeczytaj recenzję

Gorzkie mleko — Subtelny, nie dosłowny i pełen znaczeń zwycięzca festiwalu w Berlinie to opowieść o wyzwoleniu. Bolesna i piękna. przeczytaj recenzję

Polowanie na czarownice — „Polowanie na czarownice” to najnowsza chałtura z jak-zwykle-drewnianym Nicolasem Cage’em. przeczytaj recenzję

W grze — Ot, bardzo atrakcyjne wizualnie kino akcji, w którym jednak tradycyjnie logika fabuły pozostawia wiele do życzenia. Obejrzeć można, ale na własną odpowiedzialność. przeczytaj recenzję

Parnassus — „Parnassus” nie jest najlepszym filmem Gilliama. Ale co to znaczy? Tylko tyle, że wśród poprzednich zdarzały się absolutne arcydzieła. A jego najnowsze dziecko i tak jest wysokiej klasy. przeczytaj recenzję

Cud — Aleksandr Proszkin nakręcił oparty na faktach film, który zatytułował „Cud”. Nie jest to wprawdzie wierna rekonstrukcja, ale i tak pozwoliła reżyserowi na sformułowanie kilku istotnych pytań. przeczytaj recenzję

Wrota do piekieł — Co do „Wrót do piekieł” – film zostawia po seansie mętlik w głowie i bardzo mieszane uczucia. A przecież nie do tego nas przyzwyczaił Sam Raimi… przeczytaj recenzję

Pochowajcie mnie pod podłogą — Film Siergieja Snieżkina przeraża w jeszcze większym stopniu niż książka Pawła Sanajewa. Idealnie bowiem obrazuje wszystkie potworności, jakie dorośli mogą wyrządzić bezbronnemu i niewinnemu dziecku. przeczytaj recenzję