Bliżej ekranu

„Płomienie” to film niepozorny. Niby chaotyczny, rozedrgany i wielowątkowy, ale z tego pierwotnego nieładu wyłania się niezwykle konsekwentnie zbudowana fabuła pełna gatunkowych odniesień. przeczytaj recenzję

Poprzedniy film Haghighiego – „Wejście smoka” – jest znacznie ciekawszy. przeczytaj recenzję

„Autsajder” jest czytanką o niesprawiedliwości, opresyjności władzy, przemocy i absurdzie komunizmu – problem jednak w tym, że mówiono o tym już wielokrotnie i to znacznie ciekawiej. przeczytaj recenzję

„Zama” jest filmem brutalnym, choć niewiele w nim przemocy. Jest bezwzględny dla swoich groteskowych bohaterów, paradujących w wytwornych perukach, pod którymi pieczołowicie skrywają strach, tęsknotę, niespełnienie i rozczarowanie. przeczytaj recenzję

Jeżeli nawet nie mówi w tym temacie niczego nowego i zbyt łatwo przychodzi mu rzucanie politycznych frazesów, to nadal jego film potrafi zachwycać dezynwolturą i humorem, który dla „sprawy” może zrobić znacznie więcej niż nie jeden marsz czy wypowiedź polityka. przeczytaj recenzję

„Dzika grusza” jest filmem opartym na słowie: podawanym niezwykle swobodnie, naturalnie, ale jednocześnie wyjątkowo precyzyjnie. przeczytaj recenzję

„Na wojnie” to wspaniała lekcja politycznej świadomości i oddziaływania globalnych, ekonomicznych procesów na nasze własne tu i teraz – bo nigdy nie wiadomo, kogo dotknie kolejna redukcja etatów podyktowana żądaniami udziałowców, niezadowolonych ze zbyt wolnego wzrostu wartości akcji. przeczytaj recenzję

Choć w filmie znalazło się wiele smakowitych kąsków, ma również swoje słabsze strony. Ich źródłem jest chyba przede wszystkim konstrukcja bohatera, którego tożsamość i psychika wydają się kluczowe, a nie wiemy o nich prawie nic. przeczytaj recenzję

Film „Utoya – 22 lipca” można uznać za moralnie dyskusyjny, bo z perwersyjną przyjemnością pieczołowicie odtwarza ówczesne zdarzenia, każąc nam od początku czekać na przynoszące grozę wystrzały. przeczytaj recenzję

Twórcy skupili się bardziej na kreowaniu klimatu romantycznej grozy, niż faktycznym straszeniu – co zresztą nie wyróżnia ich na tle pozostałych filmowców. przeczytaj recenzję