Bliżej ekranu

Szczęśliwy Lazzaro — „Szczęśliwy Lazzaro” to bardzo sensualny film, w którym słońce, muzyka, smaki, zapachy i miłość naturalnie przeplatają się z wyrachowaniem, biedą, znojem i niesprawiedliwością. przeczytaj recenzję

The World Is Yours — Gavras nie tylko więc bawi się konwencją, niosąc rozrywkę, sięgając po przebojową muzykę i dobre żarty, ale również opowiada gorzką historię o rozczarowaniu życiem, problemach z niespełnieniem i trudnościach z realizacją własnych planów na życie. przeczytaj recenzję

Touch Me Not — Pintillie z ciekawego, rzadko podejmowanego tematu zrobiła artystyczny eksperyment, w którym formalne wymysły reżyserki przysłoniły bohaterów i ich problemy. przeczytaj recenzję

Wszyscy wiedzą — „Wszyscy wiedzą” ze względu na zawiłość losów bohaterów, ich emocjonalny żar i liczbę obyczajowych dramatów przypomina południowoamerykańskie opery mydlane. przeczytaj recenzję

Dom, który zbudował Jack — Od samego początku czuć, że film jest obliczone na arcydzieło – skrzące się cytatami, filozoficznymi refleksjami, progresywnymi, kontrowersyjnymi tezami, śmiałością, ale również nieustanną ironią, która staje się dla von Triera wygodnym alibi. przeczytaj recenzję

Granica — „Granica” jest wolna od politycznej naiwności i nie daje żadnej wiążącej, jednoznacznej odpowiedzi – dzięki temu pozostawia widzów z niezwykle skomplikowanymi pytaniami natury społecznej, politycznej i psychologicznej. przeczytaj recenzję

Monument — Jagoda Szelc nadrabia bardzo spójną, a jednocześnie nieoczywistą metaforą, którą potrafiła bardzo zgrabnie opakować we własny, charakterystyczny autorski styl. Nie tylko aktorzy zdali swój najważniejszy egzamin, reżyserka również. przeczytaj recenzję

Nieruchomość — Ostatecznie film rozczarowuje. Twórcy wikłają się bowiem w polityczno-społeczne kwestie, nie zgłębiając ich dostatecznie. przeczytaj recenzję

Jak pies z kotem — "Jak pies z kotem" powstało bardziej z potrzeby serca, niż rozumu. Bo na dobrą sprawę opowiadana historia oryginalnością nie zachwyca. przeczytaj recenzję

Pani Hyde — Reżyser upycha humor bokami – kreując żałosna postać niepoważnego dyrektora czy sięgając po tropy gatunkowe, zaczerpnięte z kina klasy B. przeczytaj recenzję