Aktywność

Obejrzałem parę odcinków, szału niestety nie ma. Bardzo ale to bardzo przeciętna produkcja. Swoim wykonaniem nawet przypomina seriale tureckie. Trochę się do kostiumów przyłożono chociaż.

Takie tam romansidło, niby dramat. Może i miejscami faktycznie trochę sytuacji dramatycznych. Jak na romansidło nie jest tak najgorzej. Z braku laku idzie obejrzeć. Aktorstwo przeciętne.

Wspaniały, niezapomniany, niepowtarzalny! Uwielbiam w każdej postaci i roli. Najbardziej w Tygrysach. Tak bardzo szkoda, że już nic i nigdy więcej. Ale dziękuję za to co było i co mamy dzięki Jego pracy. ✨️

W Sandomierzu to nawet na weselu nie jest bezpiecznie. Nie najgorszy odcinek, nawet, nawet. W zasadzie do końca nie wiadomo, kto zabił. I to dobrze. Tak powinno być w takich serialach.

Jeszcze bardziej zakręcony odcinek od poprzedniego jaki widziałem. Czy aby na pewno matka chłopaka popełniła samobójstwo? Podejrzewałem syna, potem ojca, a tymczasem…
Niezły odcinek.

No nie powiem, ciekawie się ten odcinek zaczął. A im dalej tym jeszcze lepiej się robi. A tymczasem kluczowy staje się zakład pogrzebowy!!! Ależ te niektóre siksy to są durne. Interesująca historia kryminalna. Niezły odcinek Malanowskiego.

Przyjemny, rozrywkowy film z wartką akcją. Ujęcia lecą jak z karabinu maszynowego, to tak konkretnie pod współczesnego widza z deficytem uwagi. Aktorsko też jak na nasze warunki nieźle. Polecam.

Świetna adaptacja gry, która powstała o 20 lat za późno i stąd niskie oceny. Świetnie się bawiłem, nie jest to żadne kino wysokich lotów, ale dostajemy dokładnie to czego każdy fan serii gier oczekiwał tyle czasu. Szkoda, że nie powstanie kontynuacja. 7/10

Film potrafi zainteresować głównie tym, że przez większość czasu jest celowo konfundujący. Widzowi sporo rzeczy kompletnie się nie klei, by dopiero pod koniec wyjaśniono, co i jak. I podobało mi się to średnio. Samo śledztwo czy zagadki rozwiązywane przez jakichś randomów też wypadają nieszczególnie ciekawie.

"Pomyślałem, że poza moim okiem jeszcze dwie rzeczy nie są we mnie sparaliżowane – pamięć i wyobraźnia." / Jeden z najlepszych, najpiękniejszych i najsmutniejszych filmów jakie widziałam. Wewnętrzny krzyk, bezradność, zamknięcie w tytułowym skafandrze i motyl, którym stał się główny bohater, bo jego umysł dzięki wspomnieniom i wyobraźni jest lekki i wolny. Piękny soundtrack – w jednej ze scen można usłyszeć Emmanuelle Seigner i końcówka z dopasowanymi do piosenki "Ramshackle Day Parade" napisami. Arcydzieło.