Frantz 2016

Po I wojnie światowej, w małym niemieckim miasteczku, Anna (Paula Beer) przychodzi codziennie na grób swojego narzeczonego, Frantza, który zginął na froncie we Francji. Ale pewnego dnia, młody Francuz, Adrien (Pierre Niney), przyjechał odwiedzić grób swojego niemieckiego przyjaciela. Obydwoje zbliżają się do siebie. Ta… zobacz więcej

Reżyseria
Scenariusz
Aktorzy
, ,
  • 0x50 nj7svc oraz inna 1 nagroda, 10 nominacji i 1 udział w konkursie zobacz więcej

Zwiastuny Zobacz wszystkie 2 zwiastuny

Zdjęcia Zobacz wszystkie 14 zdjęć

Obsada Zobacz pełną obsadę

Pierre Niney
jako Adrien Rivoire
Paula Beer
jako Anna Hoffmeister
Ernst Stötzner
jako Dr Hoffmeister
Marie Gruber
jako Magda Hoffmeister
Johann von Bülow
jako Kreutz
Anton von Lucke
jako Frantz Hoffmeister
Cyrielle Clair
jako Matka Adriena
Axel Wandtke
jako Recepcjonista hotelowy
Rainer Egger
jako Niemiecki dozorca cmentarza
Rainer Silberschneider
jako Sprzedawca sukien
Merlin Rose
jako Młody pijany mężczyzna

Fabuła

Po I wojnie światowej, w małym niemieckim miasteczku, Anna (Paula Beer) przychodzi codziennie na grób swojego narzeczonego, Frantza, który zginął na froncie we Francji. Ale pewnego dnia, młody Francuz, Adrien (Pierre Niney), przyjechał odwiedzić grób swojego niemieckiego przyjaciela. Obydwoje zbliżają się do siebie. Ta znajomość w następstwie klęski Niemiec będzie prowokować reakcje w mieście. Kristo

Gatunek
Dramat

Szczegóły

Premiera
2017-08-04 (kino), 2016-09-03 (świat)
Dystrybutor
Aurora Films
Wytwórnia
Mandarin Films
X-Filme Creative Pool (koprodukcja)
FOZ (koprodukcja) zobacz więcej
Kraj produkcji
Francja, Niemcy
Czas trwania
113 minut

Wiadomości zobacz wszystkie 1 wiadomość

Recenzje

Frantz to dzieło spełnione na poziomie narracyjnym i estetycznym, w poetycki sposób pokazujące, że można przeżyć wojnę i być martwym. 8

Rzadko dostajemy kino, które wygląda jak dzieło totalne, najważniejsze, opus magnum dla reżysera. Kiedyś każde taki miało cel. Bez bylejakości, a w najwyższej formie estetycznej i narracyjnej jest nowy film Frantz. To kino wielu konfliktów moralnych, gimnastyki dla ducha w pięknym uniformie ascezy i powagi, ale potrafiące też rozpiąć guziczek.

Młoda Niemka traci na wojnie swojego ukochanego. Czas akcji to okres powojenny, lata 20. Sytuacja rozgrywa się na linii Niemcy i Francja. Przychodząc codziennie na grób swojego ukochanego spotyka tajemniczego nieznajomego, który równie regularnie tam się pojawia. Pewnego dnia zaprasza go do siebie. Początkowo wycofany, wręcz wrogo nastawiony ojciec, myślący w popularnym wtedy duchu: jeden naród to jeden charakter, z czasem zmienia podejście. Pojawienie się tajemniczego gościa, którego tożsamość nie jest łatwa do rozszyfrowania, wprowadza kolor (dosłownie w obrazie) na chwilę w gorzką powojenną rzeczywistość, w której wiele rodzin zostało z pustym miejscem przy stole i w sercu.

W tym najwyższej jakości materiale, zwiewnie prowadzącym quasi romantyczną historię, jest mnóstwo torów bocznych, które naprzemiennie stają się tym najważniejszym, za którym podążamy. To historia o samotności i stracie w gorzkich odcieniach, bez ostatniego etapu żałoby. W tle rozbrzmiewają dumne piosenki o krwi, która się lała za wolność. To mocny, ale cudownie wpleciony w historię, z idealną równowagą poetyckości, pamflet na wojnę jakąkolwiek. Ranni na wojnie to nie tylko ci z bliznami na ciele. Wielu musiało, chociaż nie chciało, walczyć. Zwycięstwo w walce nie jest żadnym powodem do dumy. To sytuacja, że człowiek strzela do człowieka jest porażką dla cywilizacji. Ofiarami są również ci, którzy przeżyli na froncie, a nie chcieli na nim być. Nie walczyli wcale o ojczyznę, a o to, by przeżyć. Cały mit oddawania życia za ojczyznę w wielkiej glorii i chwale z wysoko podniesioną głową, zostaje tu z wielką mądrością i wstrzemięźliwością zdemaskowany i w doskonale napisanych dialogach schłostany.

Do tego nieprzypadkowo pojawia się obraz "Samobójstwo" Moneta – tylko żywi się liczą, a przyśpiewki o walczących, nie wymieniają ich nazwisk. W pochwałach ich bohaterstwa, chodzi o wielkość narodu. Ale w czym jest jego siła, jeżeli jest zbudowana na szczątkach umarłych? Potem walczący, którzy często zostali zaciągnięci do wojska siłą, zostają samotni w głowie z krwią na dłoniach.

Frantz przypomina, że kino może być jeszcze ważne i poważne, ale nie artystowskie, czy elitarne bezczelnie, a satysfakcjonujące na każdym poziomie – estetycznym i narracyjnym. Ten film jest jak oglądanie obrazu w Luwrze przez bohaterów – oglądany z wymierającym skupieniem i komentarzem patrzącego i zaangażowaniem oraz chęcią polemiki ze światem malującego.

1 z 2 osoby uznało tę recenzję za pomocną.
Czy ta recenzja była pomocna? Tak Nie

Czy wiesz, że?

Ciekawostka

Film został nakręcony w okresie od 25 sierpnia do 20 października 2015 roku. zobacz więcej

Powiązane filmy Zobacz wszystkie 1 powiązany

Komentarze 0

Avatar square 200x200

Współtworzą