Kobiety mafii 2 2019

Po przejęciu władzy nad stolicą, gang Niani (Agnieszka Dygant) przygotowuje się do największej akcji przemytniczej w dziejach kraju. Będąca postrachem Warszawy grupa sprowadza do kraju tonę kolumbijskiej kokainy. Kiedy towar znika w podejrzanych okolicznościach, a kartel żąda głów, do Polski trafia śmiertelnie niebezpieczna… zobacz więcej

Reżyseria
Scenariusz
,
Aktorzy
, ,

Zwiastuny Zobacz wszystkie 2 zwiastuny

Zdjęcia Zobacz wszystkie 33 zdjęcia

Obsada Zobacz pełną obsadę

Angie Cepeda
jako Aida
Agnieszka Dygant
jako Daria Wawrzyniak
Aleksandra Popławska
jako Justyna „Siekiera”
Katarzyna Warnke
jako Anna Ostrowska
Piotr Adamczyk
jako „Mat”
Enrique Arce
jako Javier
Janusz Chabior
jako Adam
Otar Saralidze
jako Amir
Michał Sobolewski
jako „Kosa”
Amin Bensalem
jako Raszid
Wojciech Bocianowski
jako „Pluto”

Fabuła

Po przejęciu władzy nad stolicą, gang Niani (Agnieszka Dygant) przygotowuje się do największej akcji przemytniczej w dziejach kraju. Będąca postrachem Warszawy grupa sprowadza do kraju tonę kolumbijskiej kokainy. Kiedy towar znika w podejrzanych okolicznościach, a kartel żąda głów, do Polski trafia śmiertelnie niebezpieczna Aida (Angie Cepeda). Kolumbijka znajduje sojusznika w osobie trójmiejskiego przemytnika – Mata (Piotr Adamczyk). Mafioso od dawna pragnie umocnić swoją pozycję w półświatku, ale jego plany komplikują napięte relacje ze zbuntowaną córką – Stellą (Aleksandra Grabowska). W tym samym czasie na wolność wychodzi Spuchnięta Anka (Katarzyna Warnke). Kochająca luksusy maniakalna zakupoholiczka cudem przeżyła więzienne piekło, po którym z trudem odnajduje się w nowej rzeczywistości. Wystarczy jednak nieoczekiwane zdarzenie, by znalazła się na celowniku ogólnopolskich mediów i z dnia na dzień stała się „mafijną celebrytką”. W tym samym czasie poza granicami, w Maroko, Siekiera (Aleksandra Popławska) przeżywa burzliwy romans z Amirem (Otar Saralidze) – bojownikiem państwa islamskiego. Kiedy mężczyzna ginie w brawurowej akcji z udziałem komandosów GROM-u, pałająca zemstą zabójczyni powraca do Polski. Ma do wypełnienia śmiercionośny plan. opis dystrybutora

Gatunek
Akcja
Słowa kluczowe
zemsta, gang, mafia, kokaina zobacz więcej

Zobacz także

Szczegóły

Premiera
2019-02-22 (kino), 2019-02-28 (świat)
Dystrybutor
Kino Świat
Wytwórnia
Vega Investments
Kraj produkcji
Polska
Inne tytuły
Kobiety mafii II (Polska) (alternatywna pisownia)
Women of Mafia 2 (tytuł międzynarodowy)
Wiek
od 18 lat
Czas trwania
138 minut

Wiadomości zobacz wszystkie 3 wiadomości

Recenzje

Mokry sen polskiego targetu – skrupulatnie zobrazowany w filmie – znów spełnia katharsis trzem paskom na dresie. 3
  • 2019-03-07
  • napisana przez
  • zobacz wszystkie moje recenzje

Co tu dużo pisać… W Kobietach mafii 2 pornografia (śmierci i seksu) staje się zamienną słowa „dysgrafia”. Na ekranie cały czas coś się dzieje, jest krwawo i wulgarnie. Typowy Vega. Fabuła prowadzi właściwie donikąd i tylko mokry sen polskiego targetu – skrupulatnie zobrazowany w filmie – znów spełnia katharsis trzem paskom na dresie.

Brak rozbudowanej promocji najnowszej odsłony patologicznego uniwersum Patryka Vegi może wskazywać, że formuła gangsterskich filmów pod biało-czerwoną banderą stopniowo zaczęła się wyczerpywać. Kampania marketingowa bliźniaczo przypominała tę użytą przy Pitbullach albo Botoksie. Na nikim nie zrobiła większego wrażenia. Film zarobi swoje, z tym nie ma nawet co polemizować – nie ściągnie jednak przed ekrany takich tłumów jak poprzednie widowiska Vegi. Możliwe, że trzecia część „Kobiet mafii” będzie zarazem ostatnim tchnieniem veganizmu. Nie ma czego żałować, tym razem sławny czy niesławny twórca poszedł już na zupełną łatwiznę.

Kobiety mafii 2 to właściwie kompilacja każdego motywu, który pojawił się we wcześniejszych filmach Patryka Vegi. Mamy zatem drapieżne kobiety i przystojnych gangsterów – jest gore, parę niewyparzonych gąb do obicia oraz rap. Problem polega na tym, że żadnej postaci nie można w filmie lubić, co więcej: nie można im nawet kibicować. Widz śledzi przerysowane sceny – pościg na wiejskich drogach przypominający odcięcie najtańszego kuponu od „Szybkich i wściekłych”, faktycznie, przynosi on dobrą zabawę, ale w inny sposób niż chciałby tego twórca. Całokształt właściwie nie angażuje odbiorcy w przedstawione wydarzenia. Narracja pędzi na złamanie karku, po raz kolejny streszczając wydarzenia z serialu. Ten zadebiutuje w polskiej telewizji za kilka miesięcy. Oczywiście, sprawia to, że część scen właściwie nie ma większego znaczenia dla przedstawionej historii. Fabuła staje się pretekstem do eksploracji podświadomości części rodzimej widowni, która pędzi w BMW po pustym parkingu, by na samym końcu zrobić efektowny „drift” (skutek Diablo. Wyścig o wszystko?). W połowie filmu można machnąć rękę: niech się dzieje – nikt nie spodziewał się przecież za ten film nominacji do Oscara. Gdyby tylko sąsiad na fotelu obok nie śmiał się do łez z każdego ksenofobicznego żartu…

Patryk Vega uprawia bowiem postkolonialną narrację. Sięga po każdy rodzaj szowinizmu. Stale nosi w sercu oraz w głowie pamięć dziadka, który – jak śpiewa pewien offowy zespół – „zginął pod Monte Casino”. Taka jest ta nasza polska duma narodowa. W końcu jesteśmy najczystszym państwem w Europie, jak próbowała mnie przekonać pewna obca mi kobieta, przypadkiem napotkana na ulicy. Nie zrozumiałem. Do dziś uważam, że chodziło jej o dział z alkoholem w Żabce. W Kobietach mafii 2 wszystko, co wiąże się z obcą kulturą, traktowane jest antagonistycznie oraz z dozą niezdrowego dystansu. Na ulicach Kolumbii można spotkać wyłącznie kartele narkotykowe. Ten wątek wydaje się o tyle zabawny, że przypomina „fan fiction” napisane tuż po zobaczeniu serialu Narcos. Znacznie bardziej antagonistycznie prezentuje się natomiast percepcja twórcy na Bliski Wschód. Tutaj można doszukiwać się ideologicznego dualizmu większości jednostek, bezrefleksyjnie noszących na piersi gwiazdę szeryfa z napisem: „rasizm”. Przedstawieni tam islamiści z jednej strony stanowią obiekt seksualnej fascynacji Justyny „Siekiery” (Aleksandra Popławska), z drugiej – zagrażają zamachem terrorystycznym. Nie byle gdzie – na polskiej paradzie patriotycznej! Z pierwszego motywu, fetyszu na punkcie obcych kultur oraz osób znajdujących się w ich zakodowaniu, naśmiewał się już Jordan Peele w filmie Uciekaj!. Drugi – łechcze receptory nienawiści Polaków.

Poprzedni film Patryka Vegi, Plagi Breslau stanowił koherentną całość z klarowną linią narracyjną oraz przejrzystą fabułą. Niestety, nie można tego powiedzieć o Kobietach mafii 2. Jak już wspomniałem, historia gna szaloną prędkością punto na niskim podwieszeniu, z tłumikiem oraz wypasionym spoilerem. Szkoda zatem, że każdy wątek (takowe są trzy – mniej lub bardziej powiązane ze sobą) znajduje na mecie złoty strzał. Deus ex machina wygląda, jakby Vega w trakcie pisania spojrzał na zegarek i pomyślał: „Cholera!” – podejrzewam, że twórca Botoksu bywa wulgarny – „Cholera! Trzeba już kończyć”. Finał to bowiem zbieranina absurdów, o których ludziom nigdy się nie śniło. W zapomnienie odchodzą kolejne żarty o wsadzeniu bohaterom rzeczy do odbytu albo męskich tancerzach go-go na przesłuchaniu do pracy w nocnym klubie – powraca za to botoksowy motyw ze szpitalem i handlem ludzkimi organami. Dzieje się to ze stratą dla odbiorcy.

Vega co jakiś czas próbuje mrugnąć do widza. Niestety, częściej wygląda to, jakby po prostu mu groził. Twórca bezmyślnie cytuje Wściekłe psy w reżyserii Quentina Tarantino (scena tańca w lesie przed torturami) oraz pozwala aktorom sparodiować ich wcześniejsze role. Agnieszka Dygant dalej pogrywa ze swoją kreacją w serialu „Niania”. Krzysztof Czeczot parodiuje natomiast większość ról z komedii romantycznych, w których przyszło mu się ostatnimi czasy pojawiać. Takie filmoznawcze easter eggi, żeby nie było zbyt nudno.

Czy warto? Odpowiedzcie sobie sami…

0 z 1 osoba uznało tę recenzję za pomocną.
Czy ta recenzja była pomocna? Tak Nie

Powiązane filmy Zobacz wszystkie 2 powiązane

Komentarze 1

pajki_filmaniak 2019-02-26 7

niezłe choć 1 była lepsza

Współtworzą