Filmy imigrant, trylogia

Telewizyjny reżyser, Aleksander, w trakcie realizacji reportażu o obozie dla uchodźców, rejestruje twarz starszego mężczyzny. Identyfikuje w nim wybitnego przed laty polityka, który na znak protestu wobec koterii i zepsucia, zdecydował się opuścić Ateny i zamieszkać w ubogich wioskach Epiru. Aleksander postanawia poznać jego przeszłość i przyczyny tak radykalnej decyzji. Do miasteczka sprowadza żonę mężczyzny, ale ta wstrząśnięta widokiem starca, zaprzecza jakoby był on jej mężem. W tym czasie Aleksander zakochuje się w młodej dziewczynie, która wkrótce zostanie wydana za mąż za mieszkającego po albańskiej stronie granicy młodzieńca.

"Ossos" dotyka tego, co jest nam bardzo znajome i rzeczy, które łatwo przywołać. Nawiązuje do Chaplina, do melodramatów z początków kina, chłopca z dzieckiem żyjących na ulicy, samochodów jeżdżących z niebezpieczną prędkością, bochenka chleba, prostytutki, dwóch lub trzech kuchni. I silnego pragnienia bycia blisko rzeczywistości, dokumentowania, bycia blisko ludzi niebędących aktorami, ludzi, którzy są bardzo podobni do tych, których portretują. W prawdziwym życiu chłopak był biednym ćpunem, a gosposia to gosposia. Jednak nawet przy pragnieniu nakręcenia swoistego dokumentu, film jest napędzany przez fikcję, która go de facto ratuje. Fikcja to zawsze drzwi, które pragniemy otworzyć lub zamknąć. To drzwi, dzięki którym wciąż zgadujemy.