FDB

Tranzyt — Może zauroczyć swoją literacką duszą i poszukiwaniem uczuć w świecie, gdzie ważniejsze jest przetrwanie. Jednak szybko irytuje swoim chaosem, delikatnością, która sprawia, że to ulotne doświadczenie. przeczytaj recenzję

Niedobrani — Niedobrani to karnawał najróżniejszego poziomu poczucia humoru, pełnego błyskotliwości, przenikliwości i ostrości obnażającego wszystko i wszystkich! przeczytaj recenzję

Asako. Dzień i noc — Dobrze zarysowany melodramat w konwencji slow cinema, jednak w swojej delikatności szybko zaczyna tracić jakiekolwiek barwy i rumieńce. Przez co staje się kartką z pamiętnika. przeczytaj recenzję

Terapia — Intrygujące kino o widzianym, a wyobrażonym. O pracy na emocjach, a ich nadużywaniu w enigmatycznej atmosferze. Jednak zagubione w ilości wątków wśród pięknych widoków. przeczytaj recenzję

Avengers: Koniec gry — Marvel Studios wie, co fanom w duszy gra — funduje im to z naddatkiem, ale nie z przesytem. Tak, żeby seans był przeżyciem, a nie wizytą w fast foodzie. przeczytaj recenzję

Yomeddine. Podróż życia — Yomeddine. Podróż życia nie jest utworem nieznośnie uduchowionym. Prosty, nie prostacki i tym wygrywa. Zachowuje równowagę surowego naturalizmu i uczuciowości. przeczytaj recenzję

Pewnego dnia — Pewnego dnia ma wielką siłę pozornej obyczajowości. Siła tkwi w rutynie i tym, że to, co dla kobiety jest stanem amoralnym, dla społeczeństwa stało się powszechne i wpisane w jej rolę. przeczytaj recenzję

Vox Lux — Marsz żałobny dla kultury, wartości jednostki i kondycji człowieka w aranżacji muzyki pop. Hipnotyzująca i uwodzicielska trasa koncertowa po piekle. przeczytaj recenzję

Podły, okrutny, zły — Zuchwałe kino nietworzące kolejnego portretu seryjnego mordercy, a zastanawiające się z cudzej perspektywy nad fenomenem, „celebryctwem” i wpisaniem w popkulturę mordercy. przeczytaj recenzję

Carrie Pilby — Twórcy trafiają w sedno, starając się zdiagnozować problemy milenialsów, osób wkraczających obecnie w dorosłość i planujących życie na własnych zasadach. przeczytaj recenzję