Interia

Butterfly Kisses — Butterfly Kisses sprawdza się także jako film o dojrzewaniu. Daleki od klasycznych opowieści spod znaku "coming of age" stanowi potwierdzenie talentu reżysera i dowód na to, że nawet w zdartym do cna gatunku wciąż można pokazać coś nowego. przeczytaj recenzję

Gwiazdy — W scenie, w której o losach Górnika Zabrze i AS Romy w Pucharze Zdobywców Pucharu ma zadecydować rzut monetą, paznokcie obgryzać będą nawet ludzie zupełnie na piłkę niewrażliwi. przeczytaj recenzję

Szatan kazał tańczyć — Wąski kadr pożyczony z Instagrama, artyzm zahaczający o pornografię i wykorzystanie sześciu kolorów poszczególnych scen, próbujące maskować pustkę filmu. W "Szatan kazał tańczyć" reżyserka "Galerianek" i "Bejbi blues" po raz kolejny postanowiła pokazać świat współczesnej młodzieży. I po raz kolejny wykazała się wrażliwością godną gimnazjalistki. przeczytaj recenzję

Przyrzeczenie — Gatunkowo film miota się pomiędzy historycznym romansem a telenowelą. Dialogi brzmią sztucznie i szeleszczą papierem, aktorzy męczą się na planie niemiłosiernie, a piękne kostiumy i fantastyczne plenery tego wszystkiego nie rekompensują. przeczytaj recenzję

Pożegnanie z Europą — Pożegnanie z Europą Marii Schrader to jeden z najciekawszych i najbardziej aktualnych obrazów wyobcowania w kinie ostatniego roku. przeczytaj recenzję

Strażnicy Galaktyki Vol. 2 — Po seansie filmu Gunna automatycznie nasuwa się wniosek, że wypracowana przez Marvela konwencja zaczyna się wyczerpywać. Oczywiście, zabawa wciąż jest przednia, ale o zachwyt, jak przy oglądaniu oryginału, już znacznie trudniej. przeczytaj recenzję

Wybawienie — Pozorna reżyserska nieporadność okazuje się przemyślaną taktyką, która sprowadza "Wybawienie" na zupełnie nowe tory. Z filmu o detektywach i mordercy staje się także filmem o napięciach religijnych i etnicznych. przeczytaj recenzję

Mali mężczyźni — Ujmująca nowojorska opowieść o przyjaźni dwóch młodych chłopców z dwóch różnych światów. "Mali mężczyźni" są tylko tym i aż tym. przeczytaj recenzję

Uciekaj! — Filmów o napięciach rasowych oglądaliśmy już na pęczki. Ale takiego jeszcze nie. Obok tego horroru nie wolno przejść obojętnie. przeczytaj recenzję

Bikini Blue — Fabularnie w żaden sposób nie jesteśmy prowokowani, nie wiercimy się nerwowo w fotelu, chyba, że ze zniecierpliwienia, że można było inaczej, ciekawiej, z większym zacięciem, wyrazistszą narracją. przeczytaj recenzję