Interia

Wychodzę z założenia, że remaki mają sens, jeśli w oryginalnej formule uda się znaleźć miejsce na powiedzenie czegoś nowego. Kirkowi Jonesowi ta sztuka się udała. przeczytaj recenzję

Siła rażenia, nieszablonowość i awangardowość „Głodu” sprawiają, że wszystkie inne filmy o tematyce więziennej od tej pory wydają się być prostymi, schematycznymi opowieściami o katach i ofiarach. przeczytaj recenzję

Tragiczna samobójcza śmierć Ledgera w realu nadaje „Parnassusowi” zupełnie nowego znaczenia… przeczytaj recenzję

Na koniec można wspomnieć o pewnym, małym bo małym, ale rodzimym smaczku w filmie Sama Raimiego: cygański demon Lamia - jeśli się dobrze wsłuchać - mówi po polsku. przeczytaj recenzję

Otwarte zakończenie „Artura i zemsty Maltazara” pozostawia pewien niedosyt, tak więc z niecierpliwością oczekujemy kontynuacji. przeczytaj recenzję

Film zachowuje całą potencję zawartych w historyjkach Gościnnego gagów i oferuje kilkadziesiąt minut bezpretensjonalnej zabawy. przeczytaj recenzję

Film Bartka Konopki ma wiele do zaoferowania, nie tylko „kinowym wyjadaczom”, ale także zjadaczom kinowego popcornu (lub marchewki). przeczytaj recenzję

„500 dni miłości” to kino inteligentne, zabawne, błyskotliwe, nastawione na zaskoczenie odbiorcy, a nie powielanie utartych schematów. przeczytaj recenzję

Po dwóch godzinach pozostało we mnie poczucie niedosytu. Chętnie bowiem obejrzałabym film, w którym zobaczyłabym to "epokowe" wydarzenie oczami takich ludzi, jak rodzice Eliota. przeczytaj recenzję

W „Białej Wstążce” Haneke rozciąga krytykę video i telewizji na swoje własne dzieło, sugerując byśmy go bezrefleksyjnie nie kupowali, ale nabrali analitycznego dystansu. przeczytaj recenzję