Interia

Moja krew — „Moja krew” to film pęknięty. Wątpliwość budzi przede wszystkim ostatni akt, kiedy Igor, konsekwentnie prezentowany jako prymityw i kawał skurwysyna, przechodzi przemianę, w którą trudno uwierzyć. przeczytaj recenzję

Co wiesz o Elly? — „Co wiesz o Elly?” łączy poważną tematykę z rozrywkową formą, trzymającego do samego końca w napięciu thrillera. Znakomite kino. przeczytaj recenzję

Pożegnania — Co ciekawe, japoński twórca zaczynał swoją karierę od filmów pornograficznych. W odróżnieniu od nich, w „Pożegnaniach” postawił na szczęście na bohaterów, a nie jedynie na „akcję”. przeczytaj recenzję

Nine: Dziewięć — Reżyser „Dziewięć” wyczuwa doskonale, kiedy kolejne numery muzyczne mają się pojawić, by logicznie wypływać z fabuły. przeczytaj recenzję

Harry Brown — Oglądając film łatwo zapomnieć o telefonie komórkowym - jedynym gadżecie, którego pojawienie się w fabule każe nam sytuować akcję w XXI wieku. przeczytaj recenzję

Sherlock Holmes — Czy tak swobodne poczynanie sobie z klasyczną literaturą to aby nie nonszalancja? Cóż, nurt zwany „twórczym przetwórstwem” i w muzyce, i w filmie, i w literaturze zadomowił się na dobre. przeczytaj recenzję

Będzie głośno — Po projekcji „Będzie głośno” odważyłem się sięgnąć do szafy, odkurzyć stary gryf i zaintonować nieśmiertelne „Whole Lotta Love”. I dziwnym trafem – pomimo braku dwóch strun – brzmiało to dobrze. przeczytaj recenzję

Wszystko, co kocham — Wątpliwość mam tylko jedną – czy fabuła nie wybiela zbytnio tej jednej z najczarniejszych kart polskiej historii, jaką był niewątpliwie stan wojenny? przeczytaj recenzję

Wszyscy mają się dobrze — Wychodzę z założenia, że remaki mają sens, jeśli w oryginalnej formule uda się znaleźć miejsce na powiedzenie czegoś nowego. Kirkowi Jonesowi ta sztuka się udała. przeczytaj recenzję

Głód — Siła rażenia, nieszablonowość i awangardowość „Głodu” sprawiają, że wszystkie inne filmy o tematyce więziennej od tej pory wydają się być prostymi, schematycznymi opowieściami o katach i ofiarach. przeczytaj recenzję