Pełna Sala

Rafiki — Jeżeli szczególnie interesuje was sytuacja polityczno-społeczna w Kenii lub też działalność równościowa, być może nie będzie to seans zupełnie stracony. przeczytaj recenzję

Trzecia żona — Siła filmu przejawia się przede wszystkim w jego uniwersalnym, aktualnym także dziś temacie, rozegranym w przemyślany i konsekwentny sposób. przeczytaj recenzję

Źle się dzieje w El Royale — Podczas seansu nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że te wszystkie stylistyczne wygibasy służą raczej zamaskowaniu bardzo prostej i wtórnej intrygi, która mimo efekciarstwa nie zostaje w głowie na dłużej. przeczytaj recenzję

Eldorado — Reżyser nie biczuje hipokryzji polityków ani nie podejmuje prób znalezienia rozwiązania patowej sytuacji. Wie, że załamywanie rąk nie pomoże, a proste recepty nie istnieją. przeczytaj recenzję

Hard Paint — „Hard Paint” oddziałuje solidnie („tinta”) po czasie, ale jak to już robi, to błyszczy (“„bruta”) wtedy jak diament pośród szarej rzeczywistości. przeczytaj recenzję

Powstrzymać mrok — Muszę z żalem dodać, że zdjęcia należą do nielicznych atutów produkcji. Leniwie rozwijana przez Saulniera intryga potrafi chwilami znużyć. przeczytaj recenzję

Co ludzie powiedzą — „Co ludzie powiedzą” to film poparty znajomością tematu, a przy tym autentyczny i pozwalający emocjonalnie zaangażować się w opowiadaną historię. przeczytaj recenzję

Młodość Astrid — Dzieło Christensen jawi się jako zbiór wzruszających epizodów z życia pisarki, prowadzących stopniowo widza do torebki chusteczek, którymi otrze łzy w oczyszczającym z trosk finale. przeczytaj recenzję

Jesień we Francji — Widz przeniesiony zostaje do surowych poczekalni o niewyszukanej estetyce i zajmowanych nielegalnie mieszkań, gdzie życie trwa na kartonach, a rzeczywistość bez perspektyw jawi się ponuro. przeczytaj recenzję

Kler — Mimo wyraźnych wad, to jedna z lepszych polskich produkcji roku i na pewno warto dać jej szansę i przekonać się czy cała afera to tylko wiele hałasu o nic. przeczytaj recenzję