Filmy lata 90., onz

Jurij Orłow (Nicolas Cage) ma wiele twarzy i wiele fałszywych tożsamości. Na pewno jednak urodził się na Ukrainie, a dzięki podrobionym papierom o żydowskim pochodzeniu może cieszyć się urokami amerykańskiej demokracji. Jurij postanawia zostać handlarzem bronią. Żyje jednak w wiecznym stresie, starając się zawsze o krok wyprzedzać zarówno konkurencję z branży, jak i zawziętego agenta Interpolu, Jacka Valentine’a (Ethan Hawke). Rok 1991 przynosi rozpad Związku Radzieckiego. Orłow natychmiast jedzie na Ukrainę, gdzie czekają na niego arsenały niepilnowanej przez nikogo broni oraz wujek Dimitrij, generał ukraińskiej armii. Jurij osiąga bogactwo, o jakim nigdy nie marzył. Nie wie jeszcze, że przyjdzie mu się zmierzyć z zupełnie nieoczekiwanym przeciwnikiem – własnym sumieniem.

Kathryn Bolkovac (Rachel Weisz) jest rozwiedzioną policjantką, która pragnie przeprowadzić się bliżej córki, która mieszka ze swoim ojcem. W celu pozyskania pieniędzy wyjeżdża na misję ONZ do powojennej Bośni. Na miejscu poznaje panujące tam bezprawie. Odkrywa, że ludzie wysłani w celu niesienia pomocy prowadzą przestępczość zorganizowaną, związaną głównie z handlem ludźmi.

Film podejmuje temat wojny w byłej Jugosławii. A dokładnie masakry w Srebrenicy, gdzie ponad 8 tysięcy bośniackich muzułmanów, mężczyzn i chłopców, zostało zamordowanych przez Serbów na oczach żołnierzy międzynarodowych sił pokojowych. Ale ta wojna jest inna, bo widziana oczami kobiet: reżyserki i jej tytułowej bohaterki, tłumaczki, desperacko próbującej nazwać i powstrzymać wydarzenia, których grozy nikt nie chce przyjąć do wiadomości. Aida (warta wszystkich nagród, wybitna kreacja Jasny Đuričić) pracuje w bazie ONZ, wokół której gromadzą się tysiące cywilów. Szukając w tłumie męża i synów, wierzy, że uda jej się kogoś przekonać, komuś wytłumaczyć, wybłagać jeden podpis, wynegocjować życie.

Rok 1993, Bośnia i Hercegowina podczas wojny wywołanej rozpadem Jugosławii. Oddział żołnierzy bośniackich udający się na pozycje traci orientację z powodu mgły, wychodząc prosto pod lufy serbskich karabinów i czołgów. Z oddziału ocalało dwóch ludzi: Čika i Cera, choć ten drugi początkowo uważany jest przez swojego towarzysza za martwego. Ranny Čika znajduje schronienie w opuszczonym okopie znajdującym się pomiędzy wrogimi pozycjami, do którego wkrótce zostaje wysłany serbski oddział zwiadowczy. Serbowie umieszczają ciało Cery na minie pułapce, sądząc, że mają do czynienia z martwym. Čika zabija jednego ze zwiadowców i rani drugiego, żółtodzioba o imieniu Nino, po czym okazuje się, że Cera żyje. Tymczasem na pozycjach obu zwaśnionych stron zapada decyzja o wezwaniu sił pokojowych UNPROFOR.

Stary ksiądz Christopher i nauczyciel języka angielskiego Joe prowadzą szkołę w Kigali, stolicy Rwandy. Kiedy w mieście członkowie plemienia Hutu zaczynają mordować Tutsi, grupa prześladowanych szuka schronienia w szkole. Początkowo placówkę ochraniają pokojowe siły ONZ, jednak po paru dniach biernego na razie oblężenia przez Hutu, dostają rozkaz, aby wycofać się ze szkoły. Tym samym pozostawiają Rwandyjczyków na pewną śmierć. Scenariusz filmu został oparty na wspomnieniach reportera BBC, który był świadkiem krwawych walk między plemionami Hutu i Tutsi w Rwandzie. W 1994 roku doszło tam do walk na tle etnicznym pomiędzy plemionami Tutsi i Hutu. Systematyczna masakra mężczyzn, kobiet i dzieci trwała około 100 dni i odbywała się na oczach społeczności międzynarodowej. Okrutne zbrodnie były popełniane przez oddziały milicji i uzbrojonej armii. Również ludność cywilna masowo przyczyniła się do masakry.

Grupa partyzantów pod wodzą bandyty Skiji ma odzyskać z rozbitego helikoptera kasetę z zapisem zbrodni wojennych. Z kolei major Keller ma uratować jego pasażerów.