Filmy hugenot

Miasto Delft, Holandia, rok 1665. 17-letnia Griet musi podjąć pracę, by pomóc swojej rodzinie. Jej ojciec stracił w wypadku wzrok. Griet zostaje służącą w domu malarza Johannesa Vermeera i stopniowo zwraca na siebie uwagę swojego pana. Choć dzieli ich wszystko – pochodzenie, wychowanie i wykształcenie – Vermeer odnajduje w Griet pokrewną duszę, która tak jak on ma intuicyjne wyczucie barwy i światła. Odkrywa więc przed nią tajemniczy świat swoich obrazów. Vermeer jest perfekcjonistą. Swoje obrazy maluje miesiącami. Jego przebiegła teściowa, Maria Thins, stara się zachować dotychczasowy rozrzutny styl życia całej rodziny z pieniędzy zarabianych na sprzedaży obrazów Vermeera. Widząc, że Griet jest dla Vermeera prawdziwą muzą, sprzyja ich tajemnemu związkowi. Dla Griet rosnąca zażyłość z jej panem to ogromne niebezpieczeństwo. Tym bardziej, że 12-letnia córka Vermeera, złośliwa Cornelia, widzi więcej niż powinna. Zazdrosna o służącą, jest zdecydowana narobić jej kłopotów. Osamotniona i przez nikogo nie broniona Griet walczy także z uczuciem, jakie okazują jej Pieter, miejscowy pomocnik rzeźnika oraz bogaty pan van Ruijven, protektor Vermeera. Van Ruijvena frustruje świadomość, że pieniądze nie zapewniają mu pełnej kontroli nad artystą. Griet coraz bardziej poddaje się urokowi Vermeera. Przebiegły van Ruijven domyślając się, co łączy pana i służącą, szuka sposobu, by Vermeer namalował Griet. Efektem jego intrygi będzie jeden z najwspanialszych obrazów, jakie kiedykolwiek powstały.

Małgorzata de Valois zostaje zmuszona do zawarcia małżeństwa z Henrykiem z Nawarry. Wkrótce dochodzi do rzezi hugenotów.

XVI wiek. Francja jest w stanie nieustannych, krwawych walk pomiędzy Katolikami a Protestantami (Hugenotami). Henryk z Nawarry zostaje przywódcą tych drugich, a Katarzyna Medycejska (Królowa Francji) postanawia pogodzić zwaśnione strony proponując Henrykowi rękę swojej córki, Małgorzaty. Jednak w noc po zaślubinach (znaną jako noc św. Bartłomieja) Katolicy dokonują krwawej rzezi Protestantów. Henryk trafia do więzienia. Po czterech latach udaje mu się uciec i rozpoczyna walkę o tron. Kiedy wreszcie zostaje królem Francji wprowadza jako pierwszy władca wolność wyznania - sam zmieniał je pięć razy w swoim życiu.

Klasycznie opowiedziany kostiumowy dramat historyczny, rozgrywający się podczas francuskich wojen religijnych drugiej połowy XVI wieku. Adaptacja XVII-wiecznego opowiadania Madame de La Fayette, autorki "Księżnej de Clèves". Historia pięknej Marie de Mézières, w której kochają się najpotężniejsi mężczyźni ówczesnej Francji (Gwizjusz i książę Anjou – przyszły król Polski, Henryk Walezy), ale która rozdarta jest między miłością a obowiązkiem. Portret nietuzinkowej kobiety, która, wbrew wymaganiom stawianym wówczas jej płci, nie zgadza się na bycie uległą żoną, ma własne zdanie, pasje i jest zdecydowana za nimi podążać. Choć sceneria historyczna może przywodzić na myśl Królową Margot (niektóre postaci pojawiają się zresztą w obu filmach), jednak Tavernier daleki jest od naśladowania stylu Patrice’a Chéreau.

Rok 1649. Ludwik (Maxime Mansion) zostaje królem. Nie ma jeszcze jedenastu lat. Anna Austriacka (Carmen Maura) i Mazarin (Paolo Graziosi) prowadzą królestwo, wielka szlachta - Conde, Conti, pani de Longueville, Chevreuses, Gaston Orleański, kardynał de Retz i parlamentarzyści - zamierzają wykorzystać młodego króla i jego niepopularność, aby odzyskać kontrolę nad królestwem i zagrozić tronowi. W ten sposób rozszerza się Fronda. Wszędzie powstają konspiracje. Kardynał Mazarin działa podstępnie z mądrością. Regent okazuje się dobrym politykiem. Ludwik uczy się być człowiekiem, otoczony dworem, ale samotny, nieustannie walczący, aby być silnym. Rok 1653, buntownicy zostają pokonani. Ludwik już nie jest "małym Ludwikiem", ale królem, który już pracuje na swój kult.