Filmy astrofizyka

Czy jesteśmy gotowi na spotkanie z obcymi istotami? Czy mają one w naszym świecie takie same prawa, jak my sami? Co im powiemy, gdy ich spotkamy? I w jaki sposób będziemy się z nimi komunikować? Wiedeński UNO-city to kompleks budynków stanowiący dziś jedno z czterech głównych miejsc na świecie. Jego eksterytorialny status, a także architektura, przypominająca późne lata 70. ubiegłego wieku, powodują, że przypomina on statek kosmiczny, który wylądował w środku cywilizowanego świata. Wewnątrz tej imponującej instytucji, która reprezentować ma wiarę w ludzkość, znajduje się OOSA, czyli Biuro Unii Europejskiej do Spraw Kontaktu z Obcymi Cywilizacjami. To tutaj naukowcy z różnych dziedzin opracowują procedury kontaktu z obcymi. Ludzkość marzy o tym od ponad wieku.

Siedmiu astronautów budzi się na statku kosmicznym, nie wiedząc, skąd pochodzą i dokąd zmierzają.

Gabriel Martins rysuje w swoim filmie portret czarnej brazylijskiej rodziny reprezentującej klasę pracującą: ojca z problemami alkoholowymi, który z dnia na dzień traci pracę, matki sprzątającej po domach, która nie może dojść do siebie po wybuchu dynamitu w barze, dorosłej córki ukrywającej przed rodzicami swoją tożsamość seksualną, a także młodszego syna marzącego o podróży na Marsa. Martins doskonale pokazuje, jak nasze marzenia i dążenia bardzo często sprzeczne są z oczekiwaniami najbliższych nam osób. Robi to w sposób niesłychanie świeży i lekki w formie, z wyraziście nakreślonymi bohaterami i pulsującym, pełnym dźwięków brazylijskim miastem w tle.