Dramat 1908

Rok 1588. Francuski król Henryk III Valois prowadzi politykę tolerancji wobec protestantów. Sprzeciwiają się temu zagorzali katolicy. Powołują Ligę Katolicką. Udaje im się wygnać króla z Paryża. Henryk w swoim zamku w Blois opracowuje plan zemsty. Decyduje się zabić jednego z przywódców Ligi - Henryka de Guise (Gwizjusza). ''Zabójstwo księcia Gwizjusza'' uznawane jest za początek nowej epoki w dziejach kina; za koniec tzw. kina jarmarcznego, okresu, gdy kino było uznawane przez elity za rozrywkę godną klas niższych (lata 1900-1908). Film został uznany także przez rywali wytwórni Film d'Art (twórców ''Zabójstwa...'').

Pruska kultura zajmuje miejsce szczególne w dziejach polskiej kinematografii. Jest to najstarszy zachowany film fabularny związany z Polską, a zarazem pierwsza ekranowa próba ukazania współczesnych wydarzeń politycznych i społecznych, których oddźwięk wykraczał daleko poza granice zaborów. Powstał w roku 1908, w okresie nasilonej polityki germanizacyjnej prowadzonej przez Prusy, a także gestów protestu. Ich przykładami były strajk dzieci we Wrześni w 1901 roku, sprzeciwiających się nauczaniu religii w języku niemieckim, oraz dramatyczna historia Michała Drzymały, wielkopolskiego chłopa zmuszonego po wywłaszczeniu do zamieszkania z rodziną w wozie cyrkowym. Oba te wydarzenia odbiły się szerokim echem w Europie i zostały uznane za symbole walki Polaków o język, ziemię i wiarę. Inicjatorem powstania dzieła był warszawski właściciel kina Mordechaj Towbin, który jako pierwszy na ziemiach polskich stał się producentem fabuły filmowej. Zdjęcia zrealizowała jedna z francuskich firm, a gotowy obraz miał swoją premierę najprawdopodobniej wiosną 1908 roku – równocześnie w Rzymie i Moskwie.

Pani Bailey (Florence Lawrence), pracuje jako tancerka, by wesprzeć swoją chorą córkę (Gladys Egan). Pewnej nocy, podczas występu, kobieta ma wizję w której widzi, jak jej córka umiera. Zdenerwowana kobieta musi jak najszybciej dostać się do domu...