Interia

Jak pies z kotem — Liczne zalety filmu Kondratiuka sumują się w dwóch ostatnich kadrach filmu - krótkich, statecznych, bez dialogów w tle. przeczytaj recenzję

Człowiek, który zabił Don Kichota — Najgorsze jest to, że sama historia powstania filmu okazała się ciekawsza niż dzieło końcowe. przeczytaj recenzję

Córka trenera — Na początku recenzji napisałem, że w Stanach powstają setki filmów podobnych do "Córki trenera". Uroczych komediodramatów o życiowych wykolejeńcach. W Polsce wciąż jednak brakuje takiego kina. przeczytaj recenzję

Nieposłuszne — Nowy film chilijskiego reżysera jest powściągliwy, a przynajmniej jak na opowieść o wyklętym romansie dwóch nieszczęsnych kobiet; więcej tutaj chłodnych obserwacji niż zdecydowanych, oburzonych sądów. przeczytaj recenzję

Węgierska robota — Niestety koniec końców wszystko bardziej przypomina farsę. W międzyczasie obserwujemy kolejne skoki, coraz poważniejsze zakupy i wątek miłosny, który jest wręcz ekstremalnie przewidywalny. przeczytaj recenzję

Neapol spowity tajemnicą — Koniec końców to za mało, żeby powstał z tego choćby intrygujący film. przeczytaj recenzję

Mamma Mia! Here We Go Again — Ci, którzy zakochali się w oryginale, po raz kolejny dadzą się uwieść muzycznej magii Abby. Jestem przekonany, że na zaproszenie twórców, wszystkie "dancing queens" z okolicy znowu zawitają na parkiet. przeczytaj recenzję

Obietnica poranka — W "Obietnicy poranka" widać histerię. Melodramatyczna recepta przestaje działać gdzieś w połowie historii. przeczytaj recenzję

Niepoczytalna — "Niepoczytalna" powstała przy użyciu iPhone'a. To film-gadżet, film-ciekawostka. Film, który najwyraźniej powstał głównie po to, aby Soderbergh mógł udowodnić sobie i innym, że w swojej pracy potrafi bardzo zręcznie posługiwać się smartfonem. przeczytaj recenzję

Sicario 2: Soldado — Jeśli "jedynka" traktuje o konfrontacji prawa z chaosem i niewinności z cynizmem, to "dwójka" mówi tylko wyłącznie o tym, co dzieje się w kolejnych scenach. przeczytaj recenzję