Okiem Filmoholika

Czas mroku — Czas mroku jest dobrze nakręconą i zagraną biografią, która unika jednak dwuznaczności czy głębszego zarysowania portretu Churchilla. Mimo to film Wrighta dostarcza tego, czego możemy się po nim podziewać. przeczytaj recenzję

Trzy billboardy za Ebbing, Missouri — Na pewno to jeden z tych filmów, które w głowie i w sercu będę nosił jeszcze długo, wracając do niego nie raz, nie dwa, a prawdopodobnie więcej razy. przeczytaj recenzję

Gra o wszystko — Kusząc się na pokerową terminologię, można powiedzieć, że to rozdanie Sorkin wygrał. Minimalnie co prawda, ale wciąż. Mam jednak nadzieje, że w kolejnej partii zaryzykuje trochę więcej i zacznie grać większymi stawkami. przeczytaj recenzję

Atak paniki — Atak Paniki w odróżnieniu od wielu przed nią nie opiera się na żartach z chodzących stereotypów, seksizmu i przemielonych przez popkulturę sucharach a na zręcznie budowanym absurdzie, zabawą z przyzwyczajeniami widza i humorze sytuacyjnym. przeczytaj recenzję

Naznaczony: Ostatni klucz — I tak kiedyś gdzieś w tym wszystkim być może wspomniemy Naznaczonego: Ostatni klucz jako ten film serii, który choć wypadł bardzo przeciętnie, najbardziej boli nie przez zawód czy niezadowolenie po wyjściu z kina, a towarzyszące mu poczucie zmarnowanego potencjału. przeczytaj recenzję

Dark: Sezon 1 — Dajcie "Dark" szansę. Bardzo bowiem możliwe, że będzie to nie tylko najlepszy serial Netflixa, jaki zobaczycie w tym roku, ale i najlepszy serial w ogóle… Poważnie. przeczytaj recenzję

Zabicie świętego jelenia — Przy tej całej, robiącej wrażenie artystycznej oprawie i specyficznym stylu naznaczonym stemplem reżysera, nic tak naprawdę w tym filmie mnie nie ruszyło, nie zachęciło do grzebania głębiej, sięgania po rozmaite interpretacje. przeczytaj recenzję

Gwiezdne wojny: Ostatni Jedi — Trudno mi nie zgodzić się z tymi, którzy uważają, że Ostatni Jedi to dość przyzwoity film, w którym ukrył się genialny film lub to genialny film, w którym ukryły się dwa słabsze. przeczytaj recenzję

Coco — Coco to bez wątpienia jedna z najlepszych animacji od Pixara, co automatycznie czyni z niej jedną z najlepszych animacji w ogóle. przeczytaj recenzję

Cicha noc — Cicha noc to dzieło świadome, świetnie zagrane, zainscenizowane oraz tak autentyczne i do bólu trafne, że zapada widzowi głęboko w pamieć… Co tu dużo mówić – to prawdopodobnie najlepszy polski film 2017 roku. przeczytaj recenzję