Pełna Sala

Party — Publiczność ma okazję wybuchać śmiechem często i gęsto. Scenariusz bardzo umiejętnie miesza komizm z komentarzem społecznym i gorzkimi refleksjami. przeczytaj recenzję

Louise nad morzem — Ton sentymentalno-podsumowujący, jakim karmią się podobne opowieści, zostaje rozbity tutaj przez humor turpistyczny. To dość charakterystyczny zabieg francuskiego reżysera. przeczytaj recenzję

Wojna płci — To historia, którą warto zobaczyć na dużym ekranie, ze względu na interesujących wątek dokumentalno-biograficzny oraz dla jednej z najlepszych ról w karierze Emmy Stone. przeczytaj recenzję

Belfer: Sezon 2 — Nie można jednoznacznie powiedzieć, że serial jest nieoglądalny – miał wciągające momenty – ale niektóre niedorzeczności i kurioza kłuły w oczy już na etapie oglądania, a co dopiero dalszej analizy. przeczytaj recenzję

Gwiezdne wojny: Ostatni Jedi — „Ostatni Jedi”, choć nie wolny od wad, udowadnia, że czasem warto iść pod prąd, bo wbrew mądrościom inżyniera Mamonia, nie wszystkim podobają się melodie, które już raz słyszeli. przeczytaj recenzję

I tak cię kocham — Mimo dość długiego jak na komedię romantyczną, ponad dwugodzinnego metrażu film ogląda się wyśmienicie. Duża w tym zasługa świetnie napisanych i odegranych postaci. przeczytaj recenzję

Coco — Ta niepozorna animacja jest jedną z największych tegorocznych niespodzianek. Oferuje świetnie zaaranżowane piosenki, momentami wisielczy humor, jak również gwarantuje chwile refleksji okraszone łzami. przeczytaj recenzję

Mudbound — „Mudbound” pozytywnie zaskakuje doborowymi kreacjami aż siedmiorga aktorów, dzięki którym zdawałoby się typowa opowieść o podnoszeniu się z tragedii życiowych wybija się ponad przeciętność. przeczytaj recenzję

The Disaster Artist — Oglądanie „The Disaster Artist” jest niczym seans terapeutyczny. Wnioski są proste, lecz uniwersalne. Nie giną pod nawałem śmiechu, lecz są w umiejętny sposób rozplanowane i rozgrywane. przeczytaj recenzję

Atak paniki — Szkoda, że tak zaangażowana w projekt obsada nie dostała lepszego scenariusza, a sam Paweł Maślona nie przemyślał trochę dłużej swojego filmu. przeczytaj recenzję