Filmy procesja, heretyk

Reżyser siedmiokrotnie nominowanej do Nagrody Akademii, Elizabeth oraz zdobywczyni statuetki Oscara i Złotego Globu w roku 2008 Cate Blanchett przedstawiają kontynuację losów Elżbiety I, królowej Anglii. Oto historia krucjaty samotnej kobiety, która zrobi wszystko, by zapanować nie tylko nad miłością, ale i własnym imperium, a nade wszystko aby umocnić wizerunek własnej osoby, jako wielbionego wzoru dla całego świata zachodniego. W filmie występują także: zdobywca Nagrody Akademii, Geoffrey Rush i Clive Owen w roli Sir Waltera Raleigh, odważnego podróżnika, który stanowi całkowicie nowe wyzwanie dla uczuć Elżbiety. Utkana z pasji, dramatu i zdrady, Elizabeth: Złoty wiek, to epicka opowieść, w której nie zabraknie zapierających dech w piersiach krajobrazów, oszałamiających kostiumów i prześwietnych kreacji aktorskich.

Anglia, rok 1558. Na tron Tudorów wstępuje 25 - letnia Elżbieta, córka Henryka VIII i Anny Boleyn. Przez lata uznawana za dziecko z nieprawego łoża, wychowywana z dala od dworu, cudem ocaliła głowę w czasie rządów swej przyrodniej siostry Marii. Nieświadoma intryg i meandrów wielkiej polityki, królowa staje się narzędziem w rękach spierających się partii dworskich. W ciągu kilku pierwszych lat panowania potrafi jednak oddzielić własne emocje od interesu państwa. Jej rządy stają się coraz bardziej świadome, a dobór właściwych doradców zapewnia jej kontrolę nad wszystkimi dziedzinami życia państwowego. Nadchodzi chwila, gdy przekonana o swej misji budowania silnej monarchii, opartej na religii katolickiej, objawi światu nowe oblicze angielskiej królowej - Elżbiety, królowej - dziewicy.

W 1591 roku, za pontyfikatu Klemensa VIII, Giordano Bruno (Gian Maria Volontè), były mnich dominikański, powrócił do Wenecji i zamieszkał u szlachcica, który zaproponował mu gościnę. Tu swobodnie wygłasza tezy zbliżone do koncepcji kopernikańskich i filozofii pitagorejskiej naznaczonej panteistycznym humanizmem, w udowodnionej sprzeczności z obowiązującymi dogmatami katolickimi. Jego gospodarz nie traci czasu na zadenuncjowanie go władzom religijnym. Kardynał Sartori (Hans Christian Blech), który kieruje Świętym Oficjum, żąda jego przeniesienia do Rzymu, gdzie musi zostać przekazany Świętej Inkwizycji. Oskarżony o herezję i apostazję Bruno został spalony żywcem 17 lutego 1600 r.