Filmy przemoc, trofeum

Agent FBI Sean Archer (John Travolta) wie, jak powstrzymać nieuchwytnego terrorystę Castora Troya (Nicolas Cage). Stając się nim. Archer poddaje się futurystycznej operacji, która daje mu twarz Troya, a następnie infiltruje świat terrorysty, by odkryć jego śmiercionośne sekrety. Lecz choć Archer wygląda i zachowuje się jak Troy, tak naprawdę go nie zna. Nie podejrzewa, że Troy może wziąć odwet i zmusić lekarzy do przemienienia go w Archera. Teraz agent staje w obliczu koszmaru: arcyrywala mieszkającego z jego rodziną.

Film inspirowany jest prawdziwą historią z 1996 roku. John du Pont (Steve Carell), dziedzic fortuny dotknięty schizofrenią, zbudował w swojej posiadłości ośrodek szkoleniowy dla zapaśników. W szkoleniach brał udział zapaśnik David Schultz (Mark Ruffalo) - złoty medalista Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles w 1984 roku. David został zamordowany przez du Ponta. Morderca przez 2 dni prowadził negocjacje z policją, która otoczyła budynek. W końcu udało się go zmusić do wyjścia na zewnątrz.

Głównym bohaterem filmu Hafstroma jest Erik Ponti, młody, sprawiający masę kłopotów chłopak. Po kolejnej szkolnej bójce matka Erika przenosi go do innej szkoły. Także tutaj Erik nie bardzo potrafi się przystosować, szczególnie, że grupa starszych chłopaków postanowiła zmienić jego życie w piekło.

Sześcioro młodych mnichów z klasztoru Shaolin próbuje swoich sił w piłce nożnej. Początkowo nie bardzo sobie radzą z tą grą, jednak stopniowo idzie im coraz lepiej. Wkrótce formują drużynę i kwalifikują się do prestiżowego turnieju, w którym główną nagrodą jest milion dolarów.

Skrupulatna i rygorystyczna cenzorka, Enid Baines, ogląda najstraszniejsze sceny jakie kiedykolwiek zarejestrowała kamera. Jej zadaniem jest wycięcie z filmów najbardziej obrazowych fragmentów przemocy, które pod żadnym pozorem nie powinny ujrzeć światła dziennego. Kiedy w ręce Enid trafia film, który przypomina jej o dawnej traumie, dziewczyna zaczynać popadać w obłęd. Sama staje się bohaterką horroru, który wciąga ją w świat na pograniczu jawy i wstrząsających wizji z przeszłości.

Wydawałoby się, że Chris Pratt jest prawdziwym dzieckiem szczęścia. Pochodzący z majętnej rodziny obiecujący sportowiec, gwiazda drużyny hokeja, ze śliczną dziewczyną u boku i wspaniałymi perspektywami na przyszłość. Jednak w ułamku sekundy traci to wszystko - w następstwie wypadku samochodowego doznaje obrażeń mózgu i częściowo traci pamięć. Po powrocie ze szpitala zamieszkuje ze swym przyjacielem, ociemniałym Lewisem. Udaje mu się zdobyć pracę nocnego sprzątacza w lokalnym oddziale banku. Pewnego dnia spotyka dawnego kumpla ze szkoły, Gary’ego, który pomaga mu ponownie uwierzyć w siebie, a nawet poznaje z pewną dziewczyną, striptizerką Luvlee. Wkrótce jednak okazuje się, że Gary szykuje wielki skok na bank, a ważnym elementem tego skoku ma być Pratt.

Michelle Winston ma osiemnaście lat, pracuje jako opiekunka dzieci. Właśnie podjęła pracę u Bertrandów, którzy są bardzo bogaci, mają piękną willę i dwójkę wspaniałych dzieci. Kilka dni później Michelle znajduje martwą Sally Bertrand. Wiele wskazuje na to, że popełniła samobójstwo, jednak policja nie znajduje na pistolecie odcisków palców Sally. Jej mąż Billy nalega by Michelle nadal pracowała w jego domu i ofiarowuje jej samochód i biżuterię zmarłej żony...

Historia zaczyna się w 1964, kiedy malarz Francis Bacon (Derek Jacobi) zaskakuje włamywacza George'a Dyera (Daniel Craig) buszującego w jego londyńskiej pracowni i domu w poszukiwaniu czegoś wartościowego. "Kim mógłbyś być?" - wykrzykuje artysta - "niewiele jest w tobie z włamywacza. Rozbieraj się i chodź do łóżka, a będziesz miał wszystko, czego zapragniesz". W tym momencie na zawsze zmieniło się życie obydwu. Dyer przez siedem lat był stałym modelem Bacona i starał się - finansowo wspierany przez Bacona - wydobyć ze środowiska i kultury klasy robotniczej, dostosować do zamkniętego świata artystów. Dyer został obdarowany drogimi garniturami i pieniędzmi, był zabierany w podróże do Paryża i Nowego Jorku, choć nie tworzyli z Baconem dobranej pary. Najwięcej radości dawała mu zazwyczaj wędrówka z młodymi ludźmi po paryskich barach, ale nie był w stanie stawić czoła nieustającym żartom swego dobroczyńcy. Dowcipny Bacon był w swoim żywiole, kiedy zabawiał się i pił z modelkami pozującymi do fotograficznych aktów, kpiąc ze wszystkiego i wszystkich: "Szampan dla moich prawdziwych przyjaciół, prawdziwe cierpienie dla fałszywych" i przedstawiając swoje niekonwencjonalne towarzystwo: "Witamy w obozie koncentracyjnym". Kiedy Dyer skarżył się na nocne koszmary, Bacon krótko replikował "George, nocne koszmary nie mogą być bardziej przerażające, niż życie".