Filmy burza, błoto

Robert Eggers, wizjonerski reżyser arcydzielnego horroru The Witch, powraca z hipnotyzującą, halucynującą opowieścią o dwóch latarnikach, pracujących na tajemniczej, odległej wyspie w Nowej Anglii, w latach dziewięćdziesiątych XIX wieku. Obaj latarnicy (Willem Dafoe i Robert Pattinson) mierzą się z samotnością i odosobnieniem podczas wielkiego sztormu, który wydaje się nie mieć końca. Są skazani na walkę z własną silną wolą, potrzebami oraz – przede wszystkim – z tajemniczą siłą, która nad nimi krąży, ale której istnienie może im się tylko wydawać… Film jest przerażającą, pełną tajemnic podróżą w nieznane.

Ada McGrath opuszcza rodzinną Szkocję i wraz z córką przypływa do Nowej Zelandii. Tam czeka na nią Alisdair Stewart, mężczyzna, którego poślubiła korespondencyjnie na polecenie ojca. Kobieta jest niemową, a ze światem porozumiewa się dzięki pomocy córki. Jej jedynym prawdziwym łącznikiem ze światem staje się jednak fortepian. To dzięki temu niezwykłemu instrumentowi nawiązuje ona przedziwną, pół handlową relację z żyjącym na styku cywilizacji białych i Maorysów Bainesem. Ich romans okazuje się wkrótce silniejszy niż przywiązanie do konwenansów wiktoriańskiego świata i tradycyjnie rozumianej moralności. Przepiękna dzika wyspa jest odtąd tłem dramatycznych wydarzeń, które stanowią przełom w życiu Ady.

Isabel Green (Maggie Gyllenhaal) jest żoną żołnierza, który został wysłany na wojnę. Nie licząc wychowywania trójki swoich dzieci, musi utrzymać gospodarstwo rolne oraz zaopiekować się dwójką rozkapryszonych siostrzeńców. Z pomocą przychodzi jej niania McPhee (Emma Thompson), która za pomocą magii wpoi dzieciom pięć cennych lekcji.

Rzym, I wiek n.e.. Dwóch studentów przyjaciół, Encolpio i Ascilto, spierają się o to do kogo należy chłopiec, Gitone. Chłopiec, mając możliwość wyboru z kim idzie, wybiera Ascilta. Tylko nagłe trzęsienie ziemi ratuje Encolpio od popełnienia samobójstwa...

Młody ksiądz, mający przed sobą marne perspektywy, gdyż jest poważnie chory, przybywa do małego miasteczka, by objąć urząd proboszcza w skromnej parafii. Chce pomagać okolicznym mieszkańcom, niosąc im Słowo Boże. Szybko orientuję się jednak, iż parafianie nie darzą go zbytnią sympatią, nie za bardzo chcą się u niego spowiadać, ani nie mają do niego należytego szacunku. Ksiądz jest załamany takim obrotem sprawy. Dopiero rozmowy z przyjacielem, wikarym z sąsiedniego miasta, oraz zapisywane w osobistym dzienniku przemyślenia, dają mu siłę do działania...