Dramat 2007

Jest jesień. Poznajemy mieszkańców małego, postsocjalistycznego, dość depresyjnie wyglądającego sąsiedztwa – Lasnamäe. Mati jest pisarzem, którego właśnie opuściła żona, w związku z czym mężczyzna topi smutki w alkoholu. Fryzjer August prowadzi monotonne, nudne życie starego kawalera. Zaprzyjaźnia się z małą dziewczynką z pobliskiego placu zabaw, ale za każdym razem, gdy zbliża się do niej, zostaje oskarżony o pedofilię. Matka dziewczynki – Laura – jest zajęta oglądaniem telewizji i odrzucaniem zalotów kolejnych mężczyzn. Ojciec jej córki – miejscowy pijak – prześladuje ją częstymi telefonami. Architekt Maurer jest bardzo zadowolony ze swojego życia w Lasnamäe. W przeciwieństwie do jego żony, która czuje się zagubiona i nawiązuje romans z pracującym w szatni jednej z restauracji Theo.

"Jedzcie, to jest bowiem ciało moje" to dzieło pełne mocnego, ale zarazem lirycznego surrealizmu. Polityczny i alegoryczny pamflet opisuje Haiti, ojczyznę rodziców reżysera. Po tym właśnie kraju prowadzi nas kilkuminutowa majestatyczna scena początkowa. Znad błękitnego oceanu kamera przesuwa się ponad domami na nabrzeżu, ponad slumsami, coraz dalej i dalej w głąb kraju, aż na starą plantację. Quay koncentruje się na dziedzictwie kolonialnym i sprzecznościach, które panują tu od wieków, przede wszystkim na związkach pomiędzy czarnymi i białymi. W wielkim domu oglądamy stylizowane, melancholijne żywe obrazy, wśród nich poetyckie rozmyślania bardzo bladej i schorowanej staruszki, wizytę grupy murzyńskich chłopców u jej córki, oraz tajemniczą przemianę czarnego służącego w albinosa.

Nadine to niezależna kobieta tuż po czterdziestce, która robi karierę. Dotąd zmieniała mężczyzn jak rękawiczki. Teraz jest znowu sama, a jej biologiczny zegar tyka. Powodowana nagłym impulsem porywa dziecko i ucieka.

Rzym, rok 1939. Mussolini u władzy, zagrożenie wojną staje się wszechobecne. Producent Davide Rieti (Alfred Molina) próbuje dokończyć ekranizację opery Tosca. Fundusze na realizację filmu topnieją, ale nie jest to największe zmartwienie Davide’a. Jako Żyd i gej staje się atrakcyjnym celem dla faszyzujących bojówek, szukających ofiar kolejnych pogromów. Wśród międzynarodowej ekipy filmowej też narastają konflikty na tle politycznym i społecznym. Jednak niektórzy, np. odtwórcy głównych ról: Niemka Kristin (Catherine McCormack) i Anglik James (Jonathan Pryce) dla odmiany mają ochotę na nawiązanie bardzo bliskich więzi.

Historia Haliny Szwarc to docu drama oparta na faktach. Jej bohaterka jest skromną polską dziewczyną, której spektakularne działania szpiegowskie odniosły znaczący wpływ na rozwój wydarzeń wojennych 1939–1944, na terenie Niemiec, Austrii i okupowanej Polski. Halinę Szwarc (w tej roli Joanna Kulig) poznajemy jeszcze przed II wojną światową, gdy jako zdolna maturzystka, uczennica konserwatorium i harcerka snuje plany na przyszłość. Jednak wybuch wojny – 1 września 1939 roku, powoduje znaczące zmiany w jej życiu. Nie zdaje sobie wówczas sprawy z potężnego wpływu jakie ta wojna wywrze na jej dalsze losy. Jako siedemnastoletnia dziewczyna wstępuje do konspiracji, do wywiadu.

Emil Barchański jest jedną z najmłodszych ofiar stanu wojennego. Uczeń warszawskiego liceum, w lutym 1982, razem ze swoimi kolegami, podpalił pomnik Dzierżyńskiego. Niespełna miesiąc potem został aresztowany. Zmuszany do fałszywych zeznań torturami ugiął się, ale ugiął się tylko na chwilę. Mimo różnych gróźb odwołał swoje zeznania w sądzie w czasie publicznej rozprawy swojego kolegi, Marka Marciniaka. Kilka tygodni później zginął w niewyjaśnionych okolicznościach. W spektaklu o historii Emila opowiada nam jego matka, która straciła nadzieję, że pozna prawdę o śmierci syna. Przy każdej próbie wznowienia sprawy myślała, że uda się coś wyjaśnić i za każdym razem musiała pogodzić się z przegraną. Prokurator, który podejmuje się rozwikłania zagadki tej śmierci w 2007 roku też nie jest w stanie dotrzeć do dokumentów, które z całą pewnością stwierdzałyby, kto był sprawcą… Z konieczności więc jest to historia niepełna.